καλή χρονιά

καλή χρονιά!
Λέω να μη γκρινιάξω σήμερα αλλά να παραθέσω στίχους και μουσικές!

«Όσο μπορείς»
Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.
Κωνσταντίνος Καβάφης


«Αργοπεθαίνει...»
«Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει.
Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο " ι " αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια , που μετατρέπουν ένα χασμουρητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.
Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.
Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.
Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή.
Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.
Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής.
Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας»
Πάμπλο Νερούντα

…δεν έχω καιρό να κουραστώ.
δεν έχω καιρό να μην αγαπώ, να μη μισώ
να μη θέλω, να μη σκοτώνουμαι.
…δεν έχουμε καιρό να πεθάνουμε.
Όχι. Όχι. Και δε θα φύγουμε απ’ τον κόσμο, να το ξέρεις
πριν αγαπήσουμε όσο ζητά η καρδιά μας,
πριν τραγουδήσουμε όσο ζητά η αγάπη.
… ίσα τραβάει ο κόσμος για την ευτυχία.
Από τις γειτουνιές του κόσμου,Γιάννης Ρίτσος

καλό μήνα!

doll face

Ένα βιντεάκι που μου έδειξαν οι γιοι μου, τους έκανε κλικ, το σχολίασαν και ήθελαν να το μοιραστούν μαζί μου. Και θέλησα να το "πετάξω" στη θάλασσα του διαδικτύου που πλέετε ως ταξιδευτές και που το σχολιάσαμε βέβαια με διαφορετικό τρόπο, ομολογώ ο καθένας!
- ποιο θα μπορούσε να είναι το πρόσωπο της κούκλας;
- συνειδητότητα ή όχι;
- επιλογή ή μπα;
- πρότυπα των ΜΜΕ ή ό,τι αξίζει;
- ελευθερία, δημοκρατία ή απλή εικαστική προσέγγιση;
- μίμηση ή "όλα ή τίποτε";
- ένας άλλος τρόπος σκέψης και ζωής διαμορφώνεται ή πάντα έτσι ήταν;
- όλα αυτά μαζί, κάποια απ' αυτά, τίποτα απ' όλα, κάτι άλλο;

Το πρέπον και το πρέπει / Η ανάγκη της σιωπής

Δε θα σχολιάσω τίποτα άλλο παρά μόνο ότι τόσο το ποίημα όσο κι ο διάλογος του Νίκου Λυγερού, θα μπορούσαν να μιλούν για όλους μας ή απλά ν' αναφέρονται σε μερικούς μόνο από μας. Εξαρτάται ποια θέση έχουμε επιλέξει απέναντι στα πράγματα, στα συναισθήματα, στους ανθρώπους!

Το πρέπον και το πρέπει

Μέσα στην κοινωνία της μόδας
και στη μόδα της κοινωνίας
όλοι ξέρουν τι πρέπει
να κάνουν και να μην κάνουν.
Οι αρχές είναι το παν.
Λίγοι γνωρίζουν το πρέπον
της ανθρωπιάς και της θυσίας.
Είναι οι άνθρωποι της αντίστασης
και της μνημοσύνης μας.
Οι αξίες δεν είναι τίποτα.

Κι όμως αυτό το τίποτα είναι το παν
και το παν δεν είναι τίποτα
για την ανθρωπιά των αθλίων.

Ν. Λυγερός



Η ανάγκη της σιωπής

- Γιατί μιλάς παράξενα;
- Γιατί είμαι παράξενος.
- Να μη μιλάς έτσι!
- Πώς να μιλάω;
- Πιο απλά!
- Δηλαδή;
- Όχι απλά! Απλοϊκά, εννοώ!
- Μα υπάρχω!
- Αυτό δεν είναι σίγουρο.
- Για ποιον;
- Για την κοινωνία ...
- Δεν έχει σημασία.
- Το ξέρω ...
- Τότε;
- Γιατί με σένα όλα τα πράγματα είναι δύσκολα;
- Γιατί πρέπει να σκέφτεσαι ...
- Αυτό κάνω.
- Καλό σού κάνει.
- Με σένα, ναι.
- Με τους άλλους τι γίνεται;
- Φοβάμαι να μιλήσω, να μην παρεξηγηθώ.
- Μα γιατί;
- Δεν τους ξέρεις εσύ!
- Είναι τόσο περίεργοι;
- Και χειρότερα ακόμη.
- Τι προτείνεις λοιπόν.
- Αν δεν μπορείς να μη μιλάς καθόλου.
- Η ανάγκη της σιωπής.
- Ας το πούμε έτσι.
- Θα μπορούσαμε να το πούμε κι αλλιώς.
- Η σιωπή της ανάγκης ...
- Μιλάς για σένα.
- Όχι μόνο.
- Για τους φίλους σου.
- Βλέπεις ότι υπάρχουν!
- Το θέμα είναι για πόσο καιρό ακόμα.
- Όλα είναι θέμα χρόνου.
- Ναι το ξέρω. Αλλά πόσο θα μας δώσουν.
- Δεν τους ανήκει. Εμείς ανήκουμε στον χρόνο.
- Οι άνθρωποι;
- Ναι! Και θ’ αντισταθούμε στη σιωπή.

Ν. Λυγερός

Για να μην ξεχνάμε...

Η ασθένεια του Αλτσχάιμερ είναι μια εκφυλιστική προοδευτική πάθηση του εγκεφάλου που οδηγεί στη σταδιακή απώλεια σημαντικών διανοητικών λειτουργιών όπως η μνήμη, η ικανότητα κρίσης, η ομιλία και οδηγεί σε πλήρη αποσύνθεση της προσωπικότητας.Προβλήματα όπως η νόσος του Αλτσχάιμερ αλλά και πολλά άλλα προβλήματα σωματικής και ψυχικής υγείας δυσκολεύουν την ήδη δύσκολη ζωή των ηλικιωμένων. Οι άνθρωποι (κατά τον Irvin Yalom) φοβούνται περισσότερο κι από το θάντατο την απόλυτη απομόνωση που τον συνοδεύει. Γιατί ο καθένας μπορεί να είναι μόνος του στη "βάρκα"του αλλά πάντα είναι μεγάλη παρηγοριά να βλέπει τα φωτάκια από άλλες βάρκες να σκαμπανεβάζουν γύρω του. Ας αναρωτηθούμε λοιπόν κι ας επανεξετάσουμε τον τρόπο που συμπεριφερόμαστε στους ηλικιωμένους και μάλιστα στους γονείς μας. Όσα κι αν είναι τα προβλήματα της καθημερινής μας ρουτίνας αξίζει να είμαστε κοντά τους. Είναι οι άνθρωποι που συγκρότησαν τον εσωτερικό μας κόσμο και στην περίοδο της ακμής τους μας έδωσαν τα πάντα!