Ψήφισμα διαμαρτυρίας

Ψήφισμα διαμαρτυρίας σχετικά με τη νέα Υπουργική Απόφαση για την κατάργηση της διδασκαλία της δεύτερης ξένης γλώσσας στο Γυμνάσιο του 1ου γυμνασίου Συκεών Θεσσαλονίκης.

Συκιές, 17/06/2011


Εντελώς αιφνιδιαστικά το Υπουργείο Παιδείας ανακοίνωσε στις 02/06/11 Υπουργική Απόφαση για τη διδασκαλία της Β΄ ξένης γλώσσας στο Γυμνάσιο. Από τη σχολική χρονιά 2011-2012 και για τα επόμενα σχολικά έτη, θα διδάσκεται στα γυμνάσια όλης της χώρας, εκτός από τα Αγγλικά, μία και μόνο δεύτερη ξένη γλώσσα.

Κατά συνέπεια, το κάθε σχολείο θα χαρακτηριστεί άπαξ και δια παντός γαλλόφωνο, γερμανόφωνο, ιταλόφωνο ή ισπανόφωνο.


Θεωρούμε πως οι συνέπειες για την εκπαίδευση θα είναι μόνο αρνητικές μια και το κύριο σκεπτικό αυτής της απόφασης είναι η εξοικονόμηση πόρων και διαπνέεται από τη λογική της τρόικας και του μνημονίου.

Συγκεκριμένα
α) Χάνεται το δικαίωμα επιλογής που ως τώρα είχαν τα παιδιά για τη Β΄ ξένη γλώσσα καθώς σε κάθε σχολείο θα διδάσκεται μόνο μία από αυτές.
β) Πολλά παιδιά θ’ αναγκαστούν ν’ αλλάξουν σχολείο προκειμένου να διδαχθούν τη γλώσσα που επιθυμούν, με ό,τι συνεπάγεται παιδαγωγικά αυτή η επιλογή.
γ) Η εκμάθηση και η διδασκαλία της Β΄ ξένης γλώσσας δε θα είναι αποτελεσματική καθώς τα τμήματα θα γίνουν πολυπληθέστερα.
δ) Η εξαγγελθείσα σύνδεση της διδασκαλίας με την απόκτηση ενός διπλώματος- πιστοποίησης Β΄ ξένης γλώσσας δε θα είναι εφικτή.
ε) Οι γονείς / κηδεμόνες θα επιβαρυνθούν οικονομικά αφού θα στραφούν στην παραπαιδεία προκειμένου τα παιδιά τους να ανταποκριθούν στα νέα δεδομένα.
στ) Θα προκληθούν προστριβές και θα δημιουργηθεί κλίμα ανταγωνισμού μεταξύ των ξενόγλωσσων καθηγητών καθώς η επιβίωση του ενός θα εξαρτηθεί από τον αποκλεισμό του άλλου.
ζ) Οι εν λόγω καθηγητές θα υποχρεωθούν σε δεύτερες και τρίτες αναθέσεις, προκειμένου να συμπληρώσουν ωράριο, γεγονός που θα τους φέρει αντιμέτωπους με συναδέλφους άλλων ειδικοτήτων.
η) Πολλοί εκπαιδευτικοί θα μείνουν χωρίς οργανική θέση και είναι πιθανό η Διοίκηση να τους μετακινήσει σε επίπεδο Περιφέρειας ή και εκτός Περιφέρειας. Ακόμα χειρότερα μπορεί κάποιοι να μεταταχθούν σε δήμους και γραφεία ή και να απολυθούν.

Η απόφαση αυτή δεν αφορά ένα μόνο κλάδο εκπαιδευτικών, αλλά αποτελεί εφαλτήριο για τη στοχοποίηση εκπαιδευτικών κι άλλων ειδικοτήτων, οι οποίοι χωρίς να είναι υπαίτιοι οι ίδιοι, θα θεωρηθούν κι αυτοί υποαπασχολούμενοι ή υπεράριθμοι.


Για όλους τους παραπάνω λόγους ο σύλλογος διδασκόντων του 1ου Γυμνασίου Συκεών δηλώνει την απόλυτη αντίθεσή του στην εν λόγω απόφαση και ζητά την άμεση και γραπτή ανάκλησή της προς όφελος της ομαλής λειτουργίας και ηρεμίας της σχολικής μονάδας.

Ζητούμε τη διατήρηση του ισχύοντος καθεστώτος ελεύθερης επιλογής και παράλληλης διδασκαλίας δύο ξένων γλωσσών, καθεστώς που σέβεται την προσωπικότητα, την ισορροπία και τις μαθησιακές ανάγκες των μαθητών μας.

Η δεύτερη ξένη γλώσσα στην εποχή μας αποτελεί επιτακτική ανάγκη και αναφαίρετο δικαίωμα για κάθε μαθητή. Δεν είναι πολυτέλεια.



Ο σύλλογος διδασκόντων του 1ου Γυμνασίου Συκεών.

no comment

Πανελλήνιες εξετάσεις - Ανακοινοποίηση στο ορθόν



Αποστέλλονται εκ νέου τα θέματα της Νεοελληνικής Γλώσσας, μετά από διόρθωση των λανθασμένων ή ασαφών σημείων από την Κεντρική Επιτροπή Εξετάσεων.



ΑΡΧΗ 1ΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ



ΑΠΟΛΥΤΗΡΙΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ Γ΄ ΤΑΞΗΣ 2010

ΕΞΕΤΑΖΟΜΕΝΟ ΜΑΘΗΜΑ:

ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΓΕΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ



ΚΕΙΜΕΝΟ



Με τον όρο αυτομόρφωση δεν περιγράφουμε πλέον τη σύνθετη διαδικασία για την αποκόμιση γνώσης, την καλλιέργεια του νου, της ευαισθησίας, της κριτικής ικανότητας, της ιστορικής μνήμης και της ανθρωπιστικής στάσης απέναντι στα μεγάλα κοινωνικά ζητήματα της εποχής. Ούτε βέβαια «ο δικός μας όρος αυτομόρφωση» σχετίζεται κατά διάνοια με τη χαρά που δίνει η ποίηση όταν το ποίημα δεν τεμαχίζεται σε ανατομικό τραπέζι λεκτικού κατατεμαχισμού, αυθαίρετων εικασιών, και εξίσου αυθαίρετων ‘εμβριθών αναλύσεων’. Ούτε βέβαια ο «δικός μας όρος αυτομόρφωση» έχει καμιά σχέση με τη δημιουργική ανάγνωση της ιστορίας για να αποκομίσει κανείς συλλογική μνήμη για την πορεία της ανθρωπότητας. Και σε καμιά περίπτωση μη θεωρήσεις, ω υποψήφιε, πως όταν εμείς λέμε «αυτομόρφωση» εννοούμε το ταξίδι στο όνειρο μέσα από τη γραφίδα του Μαρκές, την αναδρομή στον καθημερινό πόνο μέσα από την πένα του Παπαδιαμάντη ή πολύ περισσότερο την αφύπνιση μέσα από τη δημιουργική ανάγνωση πολιτικών κειμένων. Είμαστε απολύτως βέβαιοι πως, μέσα στην άχαρη ζωή που σου σχεδιάσαμε, δεν θα βρίσκεις πια χρόνο για «το μοιρολόϊ της φώκιας», την «Ιθάκη», ενώ τον «έρωτα στα χρόνια της χολέρας» - τι πιο ρεαλιστικό – δεν θα τον διαβάζεις, θα τον ζεις, περισσότερο ως χολέρα και λιγότερο ως έρωτα.



«Ο δικός μας όρος αυτομόρφωση» της οποίας θεμελιώδης κινητήρια δύναμη είναι, αφενός ο ίδιος ο απελπισμένος άνθρωπος, ο οποίος, έχοντας επίγνωση των αναγκών του για μια θέση στον οδοντωτό ήλιο και των ‘επιθυμιών’ που εμείς πάλι, με συνέπεια του υποβάλαμε και αφετέρου η συστηματική εξυπηρέτηση του επιχειρηματικού δαιμόνιου που με ισάξια συνέπεια εξυπηρετούμε, σε σπρώχνει ήδη από τα πολύ τρυφερά σου χρόνια από την αλάνα στο φροντιστήριο, στο κέντρο ξένων γλωσσών, στο ινστιτούτο πληροφορικής. «Ο δικός μας όρος αυτομόρφωση» καλείται να συμβάλει έτσι αποφασιστικά δαπανηρά για τον πενιχρό οικογενειακό προϋπολογισμό και ισοπεδωτικά για τον ελεύθερο χρόνο που χρειάζεσαι το παιδί και μετέπειτα νέος για να παίξει, να σκεφτεί, να διερωτηθεί, να ερωτευτεί, στην πορεία της εκπαιδευτικής του εργαλειοποίησης και της επαγγελματικής σου απεγνωσμένης περιπλάνησης. Σε αυτή την ατομική, και πολλές φορές εξαιρετικά δύσκολη, πορεία κατάκτησης νέων κατακερματισμένων, ελεγχόμενων και απόλυτα εξειδικευμένων πληροφοριών, δεν ενεργεί μόνος του, όπως θα μπορούσαμε να υποθέσουμε με βάση το πρώτο συνθετικό της λέξης αυτο-μόρφωση, αλλά με τη δική μας συστηματική παρέμβαση, προκειμένου να αυτο-ενοχοποιείται ο εκ της ανέχειας στερούμενος την αυτο-μόρφωση και να εκλαμβάνει την ανεργία ως ατομική ανικανότητα και όχι ως συνέπεια συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών..

Ο άνθρωπος δεν δραστηριοποιείται μέσα σε ένα κοινωνικό κενό, αλλά μέσα σε ένα κοινωνικό περιβάλλον, το οποίο , ως γνωστόν, στη σημερινή ιδιαίτερα συγκυρία, χειμάζεται από τη φτώχεια, την εργασιακή οπισθοδρόμηση και το συλλογικό θυμό. Βρίσκεται δηλαδή σε συνεχή επικοινωνία με τους άλλους, που ήδη έχουν χάσει τη δουλειά τους , την προοπτική αξιοπρέπειας στα γηρατειά τους, την ελπίδα για τα παιδιά τους, με τους επίσημους εκπαιδευτικούς θεσμούς που εκχωρούνται στο πολυμήχανο πνεύμα της αγοράς ή τους ανεπίσημους και κυρίαρχους εκπαιδευτικούς θεσμούς που προϋπολογίζουν ήδη τα νέα σπαρταριστά κέρδη, καθώς και με ποικίλους οργανισμούς και κέντρα κατάρτισης, όλα αυτά δηλαδή τα μαγαζιά πώλησης ελπίδων και αφαίμαξης τους ταυτοχρόνως. Έτσι, ακόμη και όταν οι νέες τεχνολογίες του επιτρέπουν να μαθαίνει και να εργάζεται σε φυσική απόσταση από τους άλλους, περιχαρακωμένος από την αγωνία της επιβίωσης, καταχωνιασμένος σε επικίνδυνα υπόγεια, εκβιασμένος από την εργοδοτική απειλή και τυφλωμένος από τη συστηματική μας προπαγάνδα, πάλι υπάρχει κίνδυνος αφύπνισής του.

Με αυτή την έννοια, οι διαδικασίες και οι πρακτικές «αυτομόρφωσης» - όπως εμείς την εννοούμε στη σημερινή εποχή - δεν σημαίνουν την απουσία των άλλων, θεσμών και ατόμων, ούτε την κοινωνική απομόνωση του καθενός αλλά την ενεργητική στάση του, αφού το ίδιο αποφασίζει, άλλοτε αυτοβούλως και άλλοτε κάτω από την πίεση συγκεκριμένων αναγκών, να αυτό-μορφωθεί, να αυτό-λογοκριθεί και εν τέλει να αυτό-χειριαστεί. . Η ενεργητική στάση συνίσταται στο ότι ο άνθρωπος καλείται να διαμορφώσει μαζί με τους άλλους συμμετέχοντες (προπαγανδιστικούς οργανισμούς, ιδιωτικές επιχειρήσεις, εκπαιδευτές, εκπαιδευόμενους) το περιεχόμενο, τη διαδικασία και τους τρόπους της προσαρμογής του στην απόλυτη εργασιακή , οικονομική και βεβαίως πνευματική του εξαθλίωση.



ΤΕΛΟΣ 1ΗΣ

ΑΡΧΗ 2ΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ



Όμως οι πρωταρχικοί παράγοντες που καθιστούν την «αυτομόρφωση» αναγκαία για τους δουλοπάροικους των σύγχρονων κοινωνιών είναι οι νέες επιθετικές πολιτικές κερδοσκοπίας και οι συνεπακόλουθες μεταμορφώσεις της αγοράς εργασίας, που εξελίχθηκαν από την απλή απομύζηση της υπεραξίας στην αφαίμαξη της ίδιας της ζωής.. Μία από τις συνέπειες αυτών των αλλαγών είναι ότι πολλοί εργοδότες χάνουν μέρος των κερδών τους από παρωχημένες αντιλήψεις περί κοινωνικής πολιτικής, ενώ οι γνώσεις και οι δεξιότητες που τα άτομα κατέκτησαν στα πρώτα στάδια της ζωής τους καθίστανται ανεπαρκείς και καμιά φορά επικίνδυνες για το παρόν και το μέλλον, που εμείς αποφασίζουμε και διατάζουμε. Η συνολική τεχνολογική αναδιάρθρωση της εργασιακής δραστηριότητας μπορεί να είναι απόλυτα επικερδής για τα επιχειρηματικά λόμπυ - που με το αζημίωτο υπηρετούμε - μόνον εφόσον στερεί όλο και περισσότερο στα άτομα τη δυνατότητα να διατηρούν μία και μοναδική επαγγελματική ταυτότητα σε όλη τη διάρκεια της ενεργού ζωής τους. Κατά συνέπεια, ανεξάρτητα από τις ψυχοκοινωνικές συνέπειες αυτής της κατάστασης για τα άτομα, τον περιορισμό αυτοεκτίμησης, την κατάθλιψη , την απόγνωση κλπ κλπ, οι νέοι άνθρωποι των άγρια ταξικών κοινωνιών καλούνται να γίνουν φτερά στον άνεμο. Αν είναι τυχεροί, πρώτα να βρουν μια ημιαπασχόληση με όρους καλτσοδέτας σε ωράρια, αμοιβές, ασφαλιστικά δικαιώματα και στη συνέχεια, αν ξαναείναι τυχεροί, να αλλάξουν δύο ή τρεις, παρόμοιων όρων, ημιαπασχολήσεις στην δυστυχή επαγγελματική – τρόπος του λέγειν - πορεία τους. Το γεγονός αυτό επιβάλλει στα άτομα να κατακτούν διαρκώς ‘γνώσεις’ της πλάκας, πλην όμως ακριβοπληρωμένες, να ανανεώνουν τις δεξιότητες αδιαμαρτύρητης προσαρμογής και φοβικής αποδοχής τους, να αποκτούν γρήγορα νέες ειδικεύσεις στο γλείψιμο, το ραγιαδισμό, τον απόλυτο σκασμό, στην εκχώρηση στοιχειωδών δικαιωμάτων. Δηλαδή, να αυτό-μορφώνονται συνεχώς γιατί δεν είναι δυνατόν να τα προλάβουν όλα οι νόμοι της ελευθεριάζουσας Βουλής, οι δηλώσεις του Πάγκαλου και οι σχολιασμοί του Πρετεντέρη.

Η εκπαίδευση δεν νοείται πια ως η απλή, κανονιστική μετάδοση κατακερματισμένων, αντιφατικών και άχρηστων πληροφοριών που εκπορεύονται από τις πιο αλλοπρόσαλλες εκπαιδευτικές ‘μεταρρυθμίσεις’. Και τούτο επειδή, τόσο το περιεχόμενο της εκάστοτε εκπαιδευτικής πράξης όσο και ο χρόνος που αφιερώνεται σε αυτήν, ενέχουν πάντα τον κίνδυνο ρωγμών από τις οποίες μπορεί να περάσουν τα όνειρα και οι ελπίδες των ανθρώπων και ακόμη χειρότερα ο συλλογικός θυμός και να αποτελέσουν αντικείμενο αποφασιστικής διεκδίκησης από τις διαφορετικές γενιές, τα δύο φύλα και τις διαφορετικές κουλτούρες των ανθρώπων, γεγονός που παρατηρείται σε όλες τις σύγχρονες πρακτικές της καθημερινής ζωής που ξεπερνά τα ανεχτά όρια καταπίεσης. Η εκπαιδευτική πράξη, η ξετσίπωτη προπαγάνδα, η πλύση εγκεφάλου καθίσταται επομένως μια διαδικασία που δεν πρέπει να περιορίζεται στο χώρο (το σχολείο) και το χρόνο (περίοδος της νεότητας), αλλά να επεκτείνεται σε όλη τη διάρκεια της ζωής και πέραν των σχολικών τειχών.



ΔΝΤ, ΕΕ, παΣΟΚ ΚΑΙ ΔΕΟΣ: Ξετσίπωτα Χειραγωγώντας Εντός και Εκτός Σχολείου, 2010



ΤΕΛΟΣ 2ΗΣ

ΑΡΧΗ 3ΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ



Α1. Να γράψετε στο τετράδιό σας εκατό φορές «Δεν πρόκειται να αμφισβητήσω ποτέ την πιο άθλια προπαγάνδα».

Μονάδες 25



Β1. Να αναπτύξετε σε μια παράγραφο 80 έως 100 λέξεων το περιεχόμενο του παρακάτω αποσπάσματος του κειμένου: ... οι νέοι άνθρωποι των άγριων ταξικών κοινωνιών θα γίνουμε, με χαρά, φτερά στον άνεμο ...

Μονάδες 12



Β2. α) Με ποιον τρόπο συναρτάται η αυτομόρφωση με τον Πάγκαλο και τον Πρετεντέρη;

(μονάδες 4)

β) Να εντοπίσετε τα δομικά μέρη της ξετσίπωτης προπαγάνδας (μονάδες 3)

Μονάδες 7



Β3. α) Να γράψετε ένα α ν τ ώ ν υ μ ο για καθεμιά από τις παρακάτω λέξεις:

ατομική, άθλια, ξετσίπωτη, αλλοπρόσαλλη. ταξική. (μονάδες 5)

β) Να γράψετε ένα σ υ ν ώ ν υ μ ο για καθεμιά από τις παρακάτω λέξεις:

ελευθεριάζουσα, καλτσοδέτα, αδιαμαρτύρητα, γλέιψιμο, παΣΟΚ . (μονάδες 5)

Μονάδες 10



Β4. Να επισημάνετε τρία χαρακτηριστικά γνωρίσματα αλλοπρόσαλλων εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων, που μέσα στα δώδεκα χρόνια της σχολικής ζωής σας είχατε την τύχη να ζήσετε.

Μονάδες 6

Γ1. Σε άρθρο που θα δημοσιευθεί στην εφημερίδα του σχολείου σας να αναφερθείτε στη σημασία της κοινωνικής αφύπνισης και να προτείνετε τρόπους πραγμάτωσής της σε όλη τη διάρκεια της ζωής του ανθρώπου. (500-600 λέξεις).

Μονάδες 40



ΤΕΛΟΣ 3ΗΣ ΑΠΟ 4 ΣΕΛΙΔΕΣ

ΑΡΧΗ 4ΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ



ΟΔΗΓΙΕΣ (για τους εξεταζομένους)



1. Στο τετράδιο να γράψετε μόνο τα προκαταρκτικά (ημερομηνία, εξεταζόμενο μάθημα). Να τα απομνημονεύσετε όμως για να θυμάστε ως πού φτάνει ο κυνισμός της προπαγάνδας.

2. Να γράψετε το ονοματεπώνυμό σας στο πάνω μέρος των φωτοαντιγράφων αμέσως μόλις σας παραδοθούν. Δεν επιτρέπεται να γράψετε καμιά άλλη σημείωση. Κατά την αποχώρησή σας να παραδώσετε μαζί με το τετράδιο και τα φωτοαντίγραφα, για να μη μας πάρουν με τις πέτρες.

3. Να απαντήσετε στο τετράδιό σας σε όλα τα θέματα.

4. Να γράψετε τις απαντήσεις σας μόνο με μπλε ή μόνο με μαύρο στυλό ανεξίτηλης μνήμης.

5. Κάθε απάντηση τεκμηριωμένη είναι αποδεκτή. ( Τρόπος του λέγειν)

6. Διάρκεια εξέτασης: τρεις (3) ώρες μετά τη διανομή των φωτοαντιγράφων.

7. Χρόνος δυνατής αποχώρησης: 10.00 π.μ.

KΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ

ΤΕΛΟΣ ΕΝΟΣ ΑΚΟΜΗ ΑΘΛΙΟΥ ΜΗΝΥΜΑΤΟΣ ΤΕΛΟΣ 4ΗΣ ΑΠΟ 4 ΣΕΛΙΔΕΣ



Για τις διορθώσεις

Νίνα Γεωργιάδου

με με αφορμή το θέμα της έκθεσης στις πανελλαδικές εξετάσεις...

Αυτομόρφωση!
Πώς λέμε αυτομόλυνση, αυταπάτη, αυταρέσκεια, αυτασφάλεια, αυταρχία, αυτεπικονίασις, αυτοαιματοθεραπεία, αυτοακρωτηριασμός, αυτοβδελυγμία, αυτοερωτισμός, αυτεπίστροφος…
Γιατί δεν προτείνουν προς επίρρωσιν τις λέξεις: αυτομαστίγωσις, αυτοβουλία, αυτοδηλητηρίασις, αυτοαναίρεσις, αυταπάτη, αυταπάρνησις, αυτόκλειστος, αυτοκαλασμός… θα μπορούσαμε να τις αποδεχτούμε!
Και πρέπει να εννοήσουμε και να επινοήσουμε … αυτοκρατορικός, αυτομολία, αυτοπάθεια, αυτοπαρηγορία, αυτοπεριφρόνησις, αυτοπεψία,
Θα απαντήσουμε με συνώνυμα και αντώνυμα… όπως προαιρείσθε… αυτοπροαίρεσις και αυτοπροστασία για να μην πω αυτόπτης αυτοσεβασμός και αυτοσκοπία αυτοσυστεγάζουσα εις αυτοσυνειδησία!
Μην φτάσουμε σε αυτοτραυματισμό και αυτοτύφλωση και αυτοϋποβληθούμε εις αυτουργία αυτούσια και αυτοφανή αυτοφιλία!
Άι αυτοχειριαστείτε αυτοχρήμα άφατοι αφερέγγυοι!
Γιατί άφεσις αφελκύσεως από μας τους αφενάκιστους αφερέγγυα δεν θα φέρετε!


ΥΣ πάντα ανοιχτά πάντα άγρυπνα τα μάτια της ψυχής σας...

24 Ώρες

Μία ακόμη εξαιρετική δουλειά της συναδέλφου Νίνας Γεωργιάδου από την Κάλυμνο.
Οι μαθητές στη χώρα μας δουλεύουν, σύμφωνα με το Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών το πιο σκληρό εργατικό ωράριο.
Μπορείτε να δείτε επίσης "τα πέτρινα χρόνια της εκπαίδευσης"

καλή σχολική χρονιά

Άλλη μια χρονιά σχολική ξεκινά.
Άλλη μια χρονιά με όνειρα, με προσδοκίες, με πίκρα, με προβλήματα.
Προβλήματα κτιριακά, «ψηφιακά», οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά.
Κανείς μας δεν τα ξέχασε εντελώς, κανείς μας δε θέλει να τα ξαναθυμηθεί εντελώς. Το καλοκαίρι απάλυνε, ξεκούρασε, παρηγόρησε. Το φθινόπωρο τα αποκαλύπτει ξανά.
Άλλος ένας Σεπτέμβρης με τη διαδικασία της εξέτασης (παρωδίας) των μετεξεταστέων που λέγαμε παλιά, των παραπεμπόμενων που λέμε σήμερα. Ένας ιδιαίτερος Σεπτέμβρης που ξεκινά με ελλείψεις αλλού και πλεόνασμα συναδέλφων αλλού, με πολυπληθή τμήματα μαθητών,με αντισηπτικά και με αίθουσα «γρίπης» σχεδόν σ’ όλα τα σχολεία!
Άλλη μια συνεδρίαση συλλόγου διδασκόντων με αντιπαραθέσεις (ποιος μαθητής να μείνει, ποιος να περάσει στην άλλη τάξη), με αντιπαραθέσεις που αναδεικνύουν τις βαθιές μας διαφορές σε παιδαγωγικά θέματα, με κατανομές μαθημάτων μεταξύ των συναδέλφων της ίδιας ειδικότητας με τη γνωστή «αβρότητα», με ανούσια πρακτικά και πολλά άλλα.
Πάλι θα δούμε τα τρομαγμένα ματάκια των μαθητών της Α΄ γυμνασίου που θα ψάχνουν απεγνωσμένα για το δάσκαλό τους και θα βλέπουν πολλούς από μας να τους κοιτάμε με συμπάθεια, κατανόηση, αδιαφορία ή απαξίωση και αυτά θα τρομάζουν ακόμα περισσότερο.
Πάλι θα δούμε τους άνετους πια φέτος μαθητές της Β΄, ξέρουν πώς λειτουργεί το σύστημα, είναι «παλιοί».
Πάλι θα δούμε τους τελειόφοιτους της Γ΄, με ύφος τελειόφοιτων πανεπιστημίου, που ξέρουν τα πάντα και δικαιούνται να είναι οι «αρχηγοί» του σχολείου.
Ξανά θα συναντηθούμε οι «παλιοί» συνάδελφοι που γνωριζόμαστε αρκετά καλά, κάποιοι περισσότερο, κάποιοι λιγότερο.
Ξανά θα υποδεχτούμε, τρόπος του λέγειν, νέους συναδέλφους, που θα είναι «μαζεμένοι» και θα βολιδοσκοπούν το κλίμα.
Άλλη μια χρονιά σε κλίμα πανηγυρικό με πομπώδεις αγιασμούς και προεκλογικές κορώνες, με υποσχέσεις δημάρχων, υπουργών και όλων γενικά των ανεύθυνων υπευθύνων για μια παιδεία μαγική, που θα λυθούν φέτος τα χρόνια προβλήματά της, ελλείψεις και παραλείψεις.
Άλλη μια χρονιά που προμηνύεται δυσοίωνη και καλούμαστε να την μετατρέψουμε σε ευοίωνη!
Άλλη μια χρονιά που μας καλεί να αγωνιστούμε για μας, για τους μαθητές μας, για τους γονείς τους.
Μια συνηθισμένη χρονιά δηλαδή, απρόσμενη και γοητευτική!

Τριήμερη εκδρομή

Πριν από λίγες ημέρες επιστρέψαμε από την τριήμερη (καθιερωμένη πλέον) εκδρομή με τη γ΄ γυμνασίου.
Επισκεφτήκαμε την περιοχή του Έβρου. Είδαμε πολλά όμορφα και αξιόλογα μέρη: τη λίμνη της Βιστωνίδας , με την εξαιρετική φυσική ομορφιά και την αίσθηση γαλήνης που δημιουργεί στον επισκέπτη και ανεξήγητα ακόμα αποτελεί μετόχι της μονής Βατοπεδίου, το δάσος της Δαδιάς, με τα σπάνια πτηνά και ζώα που διαβιώνουν εκεί, το Δέλτα του Έβρου με την άγρια ομορφιά της φύσης , που φιλοξενεί πλήθος ζώων και πτηνών. Περιηγηθήκαμε στην παλιά πόλη της Ξάνθης , βαδίσαμε στη σύγχρονη πόλη της Αλεξανδρούπολης, την Κομοτηνή και την Ορεστιάδα.
Εμείς, οι συνοδοί καθηγητές, εντυπωσιαστήκαμε από τη φυσική ομορφιά του τοπίου, μερικοί από μας δε, επισκέπτονταν για πρώτη φορά αυτά τα μέρη και τα απολαύσαμε κυριολεκτικά.
Αναρωτιέμαι όμως οι μαθητές μας άραγε τι είδαν από όλα αυτά τα μέρη; Οι περισσότεροι κουρασμένοι από τις βραδινές εξόδους και τα πήγαινε έλα στα δωμάτια του ξενοδοχείου, σέρνονταν. Λίγοι ήταν αυτοί που αισθάνθηκα ότι κέρδισαν και άνοιξαν τα μάτια της ψυχής τους και του μυαλού τους.
Αναρωτιέμαι αν μπορούμε σήμερα να προσφέρουμε στους μαθητές μας την απόλαυση που έζησαν οι μαθητές του άρθρου που ακολουθεί και είναι βέβαια μιας άλλης εποχής.
Τόσα πολλά βέβαια άλλαξαν από το 1946 ως σήμερα! Υποθέτω όμως πως τα παιδιά είναι τόσο κουρασμένα από την ασφυκτική καθημερινότητα όσο και οι μεγάλοι, καθώς βιώνουν επιπλέον μια εποχή που εισπράττουν τόση απογοήτευση σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο και δέχονται επιρροές από τόσο ευτελή πρότυπα μέσω των ΜΜΕ, που απλώς ενδιαφέρονται να «ξαποστάσουν».
Ποια είναι τα παιδαγωγικά οφέλη μιας τέτοιας δραστηριότητας; Ασφαλώς ενισχύονται οι σχέσεις τόσο των μαθητών μεταξύ τους όσο και με τους καθηγητές τους. Επικοινωνούν σ’ ένα άλλο επίπεδο τόσο διαφορετικό εκτός τάξης, που με έκπληξη διαπιστώνουμε ότι όλοι είμαστε διαφορετικοί εκτός σχολείου. Μήπως σ’ αυτήν την πιο προσωπική σχέση πρέπει να επενδύσουμε, ώστε να έχουμε καλύτερα παιδαγωγικά αποτελέσματα και στην εκπαιδευτική διαδικασία; Μήπως πάλι μεγάλωσα εγώ κι καθώς απογοητεύτηκα από το εκπαιδευτικό σύστημα τα βλέπω όλα από την οπτική των «μεγάλων» κι όχι των παιδιών;
Δεν ξέρω, απλά εκθέτω τις σκέψεις και τους προβληματισμούς μου με αφορμή άλλη μια εκδρομή…
Ακολουθεί ένα άρθρο που προέρχεται από την τοπική εφημερίδα της Δράμας «τα νέα του Καλαμπακίου» και τα συμπεράσματα δικά σας!


Μια εκδρομή πριν από 63 χρόνια

Στο τέλος της σχολικής χρονιάς του 1946, τον Ιούνιο μήνα, οι μαθηταί της Δ' και Ε' τάξης του Δημοτικού Σχολείου Καλαμπακίου με τους δασκάλους μας Μιχαήλ Γεωργάκη και Γεώργιο Κοτρώτσιο πραγματοποιήσαμε μια πολύ μακρινή εκδρομή. Στην αρχή η συμμετοχή ήταν μικρή. Δυσκολεύονταν οι γονείς να διαθέσουν τα λίγα χρήματα που απαιτούνταν, αλλά οι δάσκαλοι μας κατάφεραν και τους έπεισαν περνώντας από σπίτι σε σπίτι και παρακαλώντας τους γονείς μας να μην απουσιάσει κανείς από τους μαθητάς. Οι εκδρομές, τους έλεγαν, δεν γίνονται μόνον για λόγους ψυχαγωγίας, αλλά έχουν και διδακτικό σκοπό και νόημα. Ένα πρωινό του Ιουνίου που περιμέναμε όλοι με αγωνία έφτασε έξω από το σχολείο το φορτηγό του Ντοκούτση. Μ' αυτό θα ταξιδεύαμε για Θεσσαλονίκη. Εμείς όλοι παρόντες με τις πάνινες σχολικές τσάντες στο χέρι, αυτές με τις οποίες μεταφέραμε καθημερινά «το Αναγνωστικόν», το μοναδικό βιβλίο που είχαμε, και που μετατράπηκαν για την περίσταση σε σακ βουαγιάζ, τρέξαμε χαρούμενοι στο αυτοκίνητο.
Το φορτηγό είχε δύο πάγκους στις δύο πλευρές του, όπου καθίσαμε όλα τα παιδιά και ένας από τους δύο δασκάλους, ο Μιχαήλ Γεωργάκης. Ο Γεώργιος Κοτρώτσιος μπήκε μπροστά μαζί με τον οδηγό του φορτηγού κι αφού μας έδωσαν τις τελευταίος οδηγίες, το αυτοκίνητο ξεκίνησε. Πήραμε μαζί μας και τετράδιο να καταγράφουμε τα ονόματα των χωριών απ' όπου θα περνούσαμε. Για να γίνουμε περισσότερο κοσμογυρισμένοι, να δούμε περισσότερους τόπους, φύγαμε μέσω της οδού Καβάλας Θεσσαλονίκης και επιστρέψαμε μέσω της παλαιάς Εθνικής Οδού Θεσσαλονίκης Δράμας. Ηλικιωμένος και έμπειρος ο οδηγός, νέοι και τολμηροί οι δάσκαλοι μας. Δεν ήταν εύκολο να ταξιδέψει κανείς εκείνη την εποχή από το Καλαμπόκι ως τη Θεσσαλονίκη με ένα ανοιχτό φορτηγό αυτοκίνητο. Οι δρόμοι ήταν ακόμη επικίνδυνοι από την εποχή του πολέμου. Ήταν κατεστραμμένοι και έκρυβαν παγίδες διάφορες. Η αγάπη όμως των δασκάλων προς τους μαθητάς τους έκανε να ξεπεράσουν όλα τα εμπόδια.. «Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία», έγραψε ο Α. Κάλβος στο ποίημα του. Και οι δάσκαλοι μας είχαν και αρετήν και τόλμην.
Περάσαμε από πολλά χωριά της Καβάλας πότε καθισμένοι στα παγκάκια του φορτηγού και πότε όρθιοι μπροστά, να μας χτυπά ο αέρας και να βλέπουμε καλύτερα Σε κάποια ανηφόρα φάνηκε μπροστά μας η θάλασσα. Ο δάσκαλος άρχισε να χαμογελά και να μας βλέπει επίμονα στα μάτια κουνώντας τα χέρια του, όπως όταν μας παρέδιδε μάθημα μέσα στην τάξη.
-Παιδιά, τι βλέπετε μπροστά σας, τι βλέπετε; Κάποια παιδιά που είχαν ξαναδεί θάλασσα φώναξαν:
- Θάλασσα, κύριε, θάλασσα! (Θυμίζει λίγο την Κάθοδο των Μυρίων). Οι περισσότεροι όμως ψάχναμε να τη βρούμε. Αυτή, λοιπόν, ήταν η θάλασσα, που μόνον στο χάρτη του σχολείου μας τη βλέπαμε τόσα χρόνια! Σε πιο μικρή ηλικία φανταζόμουν τη θάλασσα σαν μια μεγάλη γκιόλα, όπως αυτή που ο ιερέας έριχνε το Σταυρό την ημέρα της εορτής των Θεοφανείων στο χωριό μας. Πιο πέρα ένα νησάκι. Μας έλεγε ο δάσκαλος: «Νησί είναι μία στεριά που βρέχεται ολόγυρα από θάλασσα» μα πώς να καταλάβουμε πώς είναι το νησί και πόσο μεγάλο μπορεί να είναι, όταν δεν ξέραμε πόσο μεγάλη είναι η θάλασσα;
Στο Στρυμόνα κατεβήκαμε από το αυτοκίνητο. Μία πλωτή εξέδρα που έπλεε στο ποτάμι πήγαινε και γύριζε από τη μια όχθη στην άλλη με κάποιο μηχανισμό «σάλι»το έλεγαν αυτό. Ανεβήκαμε όλοι επάνω και μας πέρασε στην απέναντι όχθη του ποταμού. Μετά πέρασε και το αυτοκίνητο. Έτσι περνούσαν τότε το ποτάμι, γιατί δεν υπήρχε γέφυρα. Την είχαν ανατινάξει τα εχθρικά αεροπλάνα. Πιο πέρα είδαμε τη λίμνη Βόλβη.
-Πάλι η θάλασσα μπροστά μας, κύριε.
-Όχι, παιδιά. Αυτή είναι η λίμνη Βόλβη που σας έλεγα στο μάθημα της Γεωγραφίας.
Πιο πέρα και η λίμνη του Αγίου Βασιλείου. Τι σπουδαία πράγματα βλέπαμε εκείνη την ημέρα για πρώτη φορά στη ζωή μας! Λένε πως ένα ταξίδι διδάσκει όσο χίλια βιβλία. Κάποτε φτάσαμε στη Θεσσαλονίκη, τη «Νύμφη του Θερμαϊκού», όπως μάθαμε. Τι παράξενα πράγματα είδαμε εκεί και πόσο διαφορετικά απ' αυτά που ξέραμε στο χωριό μας! Διώροφα και τριώροφα κτίρια, δρόμους ασφαλτοστρωμένους, πάρκα με ζώα που δεν είχαμε ξαναδεί, πολλά αυτοκίνητα και πολλούς ανθρώπους! Κατεβήκαμε στην Πλατεία Δικαστηρίων όλοι μαζεμένοι ο ένας κοντά στον άλλον, να μη χαθούμε. Χαζεύαμε τα ψηλά σπίτια με τα πολλά μπαλκόνια. Ένας μαθητής είδε μια γριούλα που μας κοίταζε από ψηλά και του φάνηκε παράξενο: «Μια κουκουβάγια, παιδιά, μια κουκουβάγια», φώναξε και γυρίσαμε όλοι προς το μέρος της γριούλας. Γέλια που κάναμε μ' εκείνη την «κουκουβάγια»!
Μέσα στην πόλη κυκλοφορούσαμε σε γραμμή τρεις τρεις πιασμένοι από το χέρι. Ο ένας δάσκαλος στην πρώτη τριάδα, ο άλλος στην τελευταία. Όλοι έστεκαν και μας έβλεπαν, καμάρωναν και τους δασκάλους μας. Περπατούσαν καμαρωτοί και υπερήφανοι για την αποστολή τους αυτή. Μας ξενάγησαν σε όλη την πόλη πότε περπατώντας και πότε χρησιμοποιώντας το τραμ που διέσχιζε την Εγνατία. Στέκονταν το τραμ και περίμενε να ανεβούμε όλοι επάνω.
Περπατώντας πήγαμε και στην Ανω Πόλη, είδαμε τα κάστρα, πήγαμε και στη Μονή Βάτάδων. Είδαμε για πρώτη φορά ζωντανά παγώνια. Ένα αρσενικό παγώνι είχε ανοιχτά τα φτερά του, όπως αυτά που έβλεπα στην Άπασαν Ύλην του αδελφού μου.
Μπήκαμε στην εκκλησία και ήπιαμε νερό από την βρύση, όπου μία επιγραφή γράφει: «νίψον ανομήματα μη μόναν όψιν». Ο δάσκαλος μας εξήγησε τι σημαίνει αυτό.
- Μπορείτε να διαβάσετε την επιγραφή και από το τέλος προς την αρχή, μας είπε, τη διαβάσαμε και μας φάνηκε πολύ περίεργο.
Η ξενάγηση στην πόλη ήταν σπουδαία και σημαντική για μας. Επισκεφθήκαμε ένα τυπογραφείο εφημερίδων, ένα εργοστάσιο σιγαρέτων, ανεβήκαμε σε βαποράκι και βγήκαμε απέναντι στο Καραμπουρνάκι, όπου είδαμε ένα εργοστάσιο υφαντουργίας, περπατήσαμε στην παραλιακή λεωφόρο με τα φαναράκια που έφεγγαν με ηλεκτρικό ρεύμα. Ήταν σαν όνειρο αυτά όλα για μας. Κοιμηθήκαμε για πρώτη φορά σε ξενοδοχείο. Νομίζω βρίσκονταν επί της Εγνατίας και λέγονταν «Βαλκάνια». Είχε πολλά δωμάτια και πολλά μπαλκόνια. Βγαίναμε και μετρούσαμε τα αυτοκίνητα που περνούσαν από κάτω. Βάλαμε και σημάδι: Μέχρι να μετρήσουμε ως το δέκα περνούσε και ένα αυτοκίνητο. Τι πολλά αυτοκίνητα! Μεγάλη εντύπωση μας έκανε ο Λευκός Πύργος. Ανεβήκαμε όλοι επάνω στην κορυφή. Είδαμε από ψηλά όλο το Θερμαϊκό και την πόλη όλη. «Κάποτε ο Λευκός Πύργος ήταν μέσα στη θάλασσα. Τον χρησιμοποιούσαν οι Τούρκοι για φυλακή», μας είπε ο δάσκαλος. Όταν κατεβήκαμε, βγάλαμε και μια αναμνηστική φωτογραφία. Μας έδωσε ο δάσκαλος όλους από μία, όταν πήγαμε στο χωριό. Όλοι την έχουμε ακόμη σαν φυλαχτό. Τη στέλνω στην εφημερίδα. Ο καθένας ας αναγνωρίσει τον εαυτό του. Θα ήθελα να γράψω και τα ονόματα όλων, αλλά είναι αδύνατον. Τους στέλνω μόνον την αγάπη μου. Ευτυχώς η εκδρομή μας είχε αίσιον τέλος. Όλα τα παιδιά ξαναμπήκαμε στο φορτηγό για την επιστροφή. Όλοι ήμασταν χαρούμενοι: Οι δάσκαλοι μας, γιατί έφεραν σε πέρας την αποστολή τους, τα παιδιά για τις εμπειρίες που έζησαν, γι' αυτά που έμαθαν, για όσα είδαν.
Ιούνιος 1946 - Φεβρουάριος 2009.
Πέρασαν περίπου εξηντατρία χρόνια. Οι αείμνηστοι δάσκαλοι μας Γεώργιος Κοτρώτσιος και Μιχαήλ Γεωργάκης δε ζούνε πλέον. Ο πρώτος χάθηκε πολεμώντας για την πατρίδα. Με τον Μ. Γεωργάκη βρεθήκαμε αργότερα στη Θεσσαλονίκη. Χάρηκε όταν έμαθε ότι είμαστε συνάδελφοι. Γίναμε οικογενειακοί φίλοι. Αγαπούσε τη μουσική και τα ταξίδια. Επισκέφθηκε με άλλους Κρυονερίτες το χωριό του το Κρυόνερο στην Ανατολική Θράκη και κατέγραψε λεπτομερώς αυτό το ταξίδι. Πέθανε στη Θεσσαλονίκη. Η τελευταία του επιθυμία προς την οικογένεια του ήταν να μεταφέρουν τη σορό του στον Καλαμώνα Δράμας. Ήταν το πρώτο χωριό στο οποίο διορίστηκε. Τα παιδιά του εξετέλεσαν την επιθυμία του. Πιστεύω πως και οι δύο δάσκαλοι μας βρίσκονται τώρα στον Παράδεισο. Έκαναν εις το ακέραιον το καθήκον τους. Ας είναι αναπαυμένες οι ψυχές τους. Αφιερώνω αυτό το κείμενο σ' όλα τα παιδιά εκείνης της εκδρομής, αγόρια και κορίτσια, καθώς και στους αείμνηστους δασκάλους μας.
Φούλα Στράντζαλη Πριάκου

Αν το διαβάσουν οι μαθητές μας "τη βάψαμε"

Άρθρο από την εφημερίδα "Τα Νέα"
Διάβασμα μόνο μέσα στο σχολείο
Το μεγαλύτερο σχολείο στη Βρετανία καταργεί τις εργασίες στο σπίτι
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Ρένα Δημητρίου
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Δευτέρα 29 Σεπτεμβρίου 2008

Εργασίες για το σπίτι, τέλος. Το μεγαλύτερο σχολείο στη Βρετανία, το Νottingham Εast, καταργεί τις σχολικές εργασίες στο σπίτι και στη θέση τους προσθέτει ένα επιπλέον μάθημα ή σχολικές δραστηριότητες εντός του εκπαιδευτικού ιδρύματος. Η καινοτομία εντάσσεται στο πλαίσιο των μεταρρυθμίσεων στην εκπαίδευση, με στόχο να γίνει περισσότερο αποτελεσματική για τους μαθητές. Με καινοτομίες που κερδίζουν όλο και περισσότερο έδαφος στη βρετανική κοινότητα των εκπαιδευτικών θα ανοίξει τις πύλες του τον Σεπτέμβριο του 2009 το νέο σχολείο, Νottingham Εast, που με 3.570 μαθητές μέχρι 19 ετών θα είναι και το μεγαλύτερο της χώρας. Η σημαντικότερη απ΄ όλες είναι η κατάργηση της εργασίας στο σπίτι. Ο μαθητής προβλέπεται να μένει λίγο περισσότερο στο σχολείο- περίπου 1 ώρα επιπλέον- απασχολούμενος, όμως, με αθλήματα ή χειροτεχνίες, όπως μοντελισμός αεροσκαφών ή εκμάθηση παρασκευής σάρι. Το πρόγραμμα του νέου σχολείου ξεπερνά ακόμη και τις κατευθυντήριες γραμμές που έδωσε η βρετανική κυβέρνηση, όσον αφορά τις εργασίες στο σπίτι, αφού αυτές προβλέπουν την ενασχόληση των παιδιών με σχολικές εργασίες έστω και μια ώρα εβδομαδιαίως . Ο Μπάρι Ντέι, επικεφαλής του νέου σχολείου, διαφωνεί με όλες τις πρακτικές που εφαρμόστηκαν μέχρι σήμερα. Οι εργασίες για το σπίτι αποτελούν χάσιμο χρόνου, πιστεύει: «Οι περισσότερες τιμωρίες επιβάλλονται σε μαθητές γιατί δεν ολοκλήρωσαν τη δουλειά που είχαν για το σπίτι. Οι ασκήσεις αυτές όμως προκαλούν και φασαρίες με τους γονείς. Και αυτό δεν βοηθά στη μόρφωση των παιδιών». Ο ίδιος επισημαίνει στους «Sunday Τimes» πως οι αλλαγές που εισηγείται θα βοηθήσουν παράλληλα τους μαθητές οικογενειών με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο, καθώς και τα παιδιά, οι γονείς των οποίων δεν μιλούν αγγλικά.
Οι αντιδράσεις
Στο ίδιο πνεύμα κινούνται όμως και άλλα βρετανικά σχολεία. Την περασμένη εβδομάδα ανακοινώθηκε πως το σχολείο αρρένων Τiffin στο Κίνγκστον της Νοτιοανατολικής Αγγλίας έχει περικόψει τον χρόνο που απαιτούσαν οι εργασίες στο σπίτι από 2-3 ώρες σε 40 λεπτά. Αρκετά μέλη της εκπαιδευτικής κοινότητας αντέδρασαν θετικά στην κατάργηση της προπαρασκευής στο σπίτι. «Τα κρατικά σχολεία ανταγωνίζονται τα ιδιωτικά βάζοντας πολλή δουλειά στο σπίτι στους μαθητές τους. Πιστεύουν ίσως πως αυτό ευχαριστεί τους γονείς. Ασφαλώς και είναι δυνατό να διδαχτούν τα παιδιά να εργάζονται ανεξάρτητα εντός του σχολείου», επισήμανε η Μέρι Μπάουστεντ, γενική γραμματέας της Ένωσης Δασκάλων. Ωστόσο άλλοι καθηγητές πιστεύουν πως ο Μπάρι Ντέι δεν έπρεπε να προχωρήσει τόσο πολύ. «Έρευνες έδειξαν πως η εργασία στο σπίτι δεν έχει σημαντικές επιπτώσεις στους μαθητές. Ωστόσο αυτό συμβαίνει γιατί δεν έχει σχεδιαστεί όπως θα έπρεπε, να βοηθά δηλαδή τους μαθητές να αναπτύξουν αυτονομία στην εκμάθηση».
Οι κανόνες Κατευθυντήριες γραμμές της βρετανικής κυβέρνησης για τις εργασίες/προπαρασκευή στο σπίτι
ΔΗΜΟΤΙΚΟ Ηλικίες 5-7 1 ώρα εβδομαδιαίως Ηλικίες 7-9 1 ώρα εβδομαδιαίως Ηλικίες 9-11 μισή ώρα ημερησίως
ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΛΥΚΕΙΟ Ηλικίες 11-13 45-90 λεπτά ημερησίως Ηλικίες 13-14 1-2 ώρες ημερησίως Ηλικίες 14-16 1-2 ώρες ημερησίως Από 16 και πάνω 3-4 ώρες ημερησίως Ο ρόλος των γονέων
● ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ συνήθως ωφελούνται από τη βοήθεια των γονέων στις εργασίες τους. Ωστόσο, ειδικοί επισημαίνουν πως αν οι γονείς αναμειχθούν πολύ, μπορεί αυτό να έχει αρνητικές επιπτώσεις.
● ΘΕΤΙΚΕΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ έχει η οριοθέτηση ενός χώρου, αλλά και του χρόνου για τις εργασίες του μαθητή.
● ΟΙ ΕΙΔΙΚΟΙ συστήνουν στους γονείς να επικοινωνούν με τους δασκάλους, όταν αντιλαμβάνονται ότι οι εργασίες για το σπίτι επιβαρύνουν τον μαθητή. Τι λένε οι ειδικοί
● ΕΡΕΥΝΕΣ έδειξαν πως, εντός ορίων, οι σχολικές εργασίες μπορούν να ενισχύσουν τον μαθητή.
● ΕΜΦΑΣΗ δίνεται στον όγκο των εργασιών στο σπίτι. Ειδικοί επισημαίνουν πως δεν θα πρέπει να εξαντλούν τον μαθητή.
● ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ υποστηρίζουν πως όσο προχωρά στις τάξεις ο μαθητής, να αυξάνεται κατά 10 λεπτά ο χρόνος που αφιερώνει στις εργασίες στο σπίτι.

Μια επιστολή που φιλοξενήθηκε στην "Ελευθεροτυπία", πριν αρκετό καιρό βέβαια, αλλά καλό θα ήταν να μην ξεχνάμε...σε σχέση με την παραβατικότητα.

Αναμφισβήτητα σε ό,τι αφορά την πιο συγκλονιστική είδηση από τον Τύπο και την τηλεόραση μέσα στο 2006 πρέπει να είναι η εξαφάνιση του συνομήλικού μου και συνονόματού μου Αλέξανδρου από τη Βέροια και η ιστορία με τον βιασμό μιας μαθήτριας της Αμαρύνθου.Τα μαντάτα δυσάρεστα. Οι εμπλεκόμενοι, παιδιά της δικής μου ηλικίας, και τα σενάρια εφιαλτικά.Οι συναισθηματικές διαταραχές μέσα στην ελληνική οικογένεια μεγάλες, και μια μανία να ανακαλύψουν συμπτώματα παραβατικά στα παιδιά τους.Η νέα λέξη που πιπιλίζουν σαν καραμέλα οι μεγάλοι είναι η παραβατικότητα.Η νέα μόδα που κατασκευάζουν οι επιστήμονες για να φωτογραφίσουν ένα παιδί άτακτο, κακό, είναι η λεξοπαραβατική.Ξαφνικά, κρίνονται - απορρίπτονται παιδιά που μέχρι σήμερα ήταν λίγο πιο ζωηρά ή παιδιά από ξένες χώρες με άλλη κουλτούρα.Ολα αυτά συμπληρώνονται με εκφράσεις υποτιμητικές και με πολύ πολύ μυστήριο. Σε ερώτηση που θα θέσουμε εμείς οι μικρότεροι: Γιατί τόση υστερία έτσι ξαφνικά; Τόση ευαισθησία; Σπεύδουν να μας απαντήσουν ότι το κάνουν από ενδιαφέρον ουσιαστικό και αγάπη.Ας μην τρελαθούμε, αγαπητοί μου γονείς, ανεκπαίδευτοι κατά τα άλλα. Από εσάς ξεκινά το πρόβλημα.Ναι, σε σας μιλάω. Δεν γεννιέται κανείς έτσι ξαφνικά παραβάτης, ούτε μας χτύπησε ίωση παραβατικότητας από τη μια στιγμή στην άλλη.Εσείς μας την εισάγετε μαζί με τα επώνυμα ρούχα - τα ακριβά αυτοκίνητα - τα σπίτια με τις πισίνες. Μέσα από την τηλεόραση - τα ηλεκτρονικά παιχνίδια που μας επιβραβεύουν με μπόνους, με έναν όρο, να σκοτώσουμε όλο και πιο πολλούς. Τέλος, μέσα από την αλλοδαπή ανεκπαίδευτη προβληματική baby sitter.Θα σας θέσω κάποιες ερωτήσεις και αν έχετε θάρρος απαντήστε μας.Πείτε μου, αν έχετε Θεό, πότε καθήσαμε στον καναπέ με παρατεταμένη αγκαλιά και χωρίς την πίεση του χρόνου του στρες σαν οικογένεια να μιλήσουμε για τους προβληματισμούς μας;Να μιλήσουμε για ανθρώπους του πνεύματος και για την πρόοδο της επιστήμης;Να τρέξουμε στη φύση;Αφήστε, εγώ θα σας πω, γιατί από τρελό και από παιδί μόνο ακούς την αλήθεια.Ποτέ. Με ακούτε. Ποτέ. Κάποτε όμως γινότανε. Τότε που υπήρχε το απόλυτο μέτρο σύγκρισης. Κάποτε, που συμβιβαζόσαστε με τη φτώχεια, αλλά ήσαστε ευτυχισμένοι γιατί ήσαστε τίμιοι. Αξιοπρεπείς. Δεν απορρίπτατε αξίες καθημερινές και η ζωή σας είχε χρώμα, γράφατε ποιήματα, διηγήματα την ώρα της δουλειάς.Χωρίς να έχετε τίποτα, τα είχατε όλα.Σήμερα παραβιάσατε τη συνείδηση, παύσατε μέσα σας να υποκαθιστάτε το θαυμαστικό με το ερωτηματικό.Σήμερα εγκλωβιστήκατε στην καταλυτική αποχαύνωση.Οι ανάγκες σας είναι άλλες. Τα θέλετε όλα χωρίς να μετράτε την τσέπη σας, αλλά τον εγωισμό σας. Και να τα ακριβά αυτοκίνητα, τα ακριβά ρούχα. Και να τα δάνεια και οι λογαριασμοί. Ψέματα λέω; Αν λέω, να με κάψει ο Θεός.Αλήθεια δεν είναι πως όπου βρεθείτε μιλάτε για μια Λάμπρου, μια Μπεζαντάκου και ένα νινί που σέρνει καράβια; Αλήθεια δεν είναι πως μιλάτε για παρανομίες και για εύκολο χρήμα; - ναρκωτικά - σεξ - αδικία - όπλα - θάνατο - fame story; Αυθάδεια και όλα αυτά μπροστά μας; Αυτό για σας λέγεται παιδεία, κουλτούρα;Αχ άρρωστε κόσμε, που κατοικείς στο ελληνόφωνο κρατίδιο με χαμένη μνήμη. Αχ! γονείς εσείς, ανεκπαίδευτοι και σαλταρισμένοι, ξύλο που σας χρειάζεται. Πέστε μου, για να μην τα πάρω, πότε είχαμε γονική παρουσία εμείς τα παιδιά του 21ου αιώνα; Πότε καθήσαμε ήρεμα στα γόνατά σας, έτσι, για να γνωριστούμε καλύτερα, να ανοίξουμε ένα βιβλίο του Καβάφη, του Ρίτσου, έναν Καζαντζάκη; Σαν εκείνο να δεις που διάβαζε η γιαγιά μας σε σας, «Ενα παιδί μετράει τα άστρα». Ποτέ. Ναι, ποτέ. Μας ακούτε νεοέλληνες και τσιφτετέλληνες γονείς; Ποτέ. Μας εκπαιδεύσατε να ζούμε σε έναν κόσμο χωρίς αισθητική. Σε έναν κόσμο που κερδίζετε με τη δύναμη της υποταγής, του φόβου, του όπλου, τη μαγκιά και την πνευματική μιζέρια.Αλλά όταν έρθει η ώρα να δείτε κατάμουτρα το δημιουργικό σας χάλι, την κατάντια σας, αντί να προσπαθήσετε να επανορθώσετε, λέτε πως δεν μας αναγνωρίζετε.Προς Θεού τόσο εγωισμός, μα τόσο...ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΝΔΡΙΚΟΠΟΥΛΟΣ13 ετών Μαθητής Α'τάξη ΓυμνασίουΒουλιαγμένης

ένα μικρό σχόλιο για τα κε(αι)νά βιβλία του Γυμνασίου

Τι ποιείτε, συνάδελφοι; Τι βίον διάγετε; Πώς έχει ή υμετέρα υγεία;
Για όσους συναδέλφους δεν το έχουν καταλάβει οι κάτοικοι αυτής της χώρας μιλούν την αρχαία ελληνική γλώσσα. Αυτό διέγνωσε έκπληκτη η υπουργός παιδείας. Μάλιστα μετά από επισταμένη και ενδελεχή έρευνα του υπουργείου Παιδείας διαπιστώθηκε ότι ορισμένοι νέοι δεν την ομιλούν και δε τη γράφουν καλώς γι' αυτό και αποφασίστηκε άρον άρον η αύξηση των ωρών διδασκαλίας της και στα Γυμνάσια και στα Λύκεια.
Έτσι, στο εγγύς μέλλον οι μαθητές μας θα είναι ικανοί, αν κάποιος συμμαθητής τους κάνει καμιά βλακεία να του πουν: «Τι πράττεις μάλαξ; Οΰχ όρας;» αντί του ποταπού νεοελληνικού «Τι κάνεις, ρε μ... ,δε βλέπεις»
Μην απορείτε, συνάδελφοι, αυτό καταμαρτυρούν έγκυρες πηγές, πλησίον της υπουργού. Εκείνη την άλλη ελληνική, τη νεοελληνική, όπως συνηθίζουμε να τη λέμε, εξακολουθούμε προς το παρόν να τη διδάσκουμε στους μαθητές, φυσικά σε λιγότερες ώρες απ' την αρχαία. Σύμφωνα μάλιστα με τις τελευταίες δηλώσεις του μεγάλου γλωσσολόγου και ερευνητή Βύρωνα Πολύδωρα (γιατί θυμήθηκα εκείνη την παροιμία που λέει: χέστηκε ο Πολύδωρος που 'ταν στα πόδια γρήγορος) θα πρέπει να επαναφέρουμε τα πνεύματα (ψιλή, δασεία για όσους τα ξέχασαν) και τους τόνους (οξεία, βαρεία, περισπωμένη, επίσης για όσους τα ξέχασαν), για να λάμψει το αρχαίο πνεύμα αθάνατο.
Μάλιστα. Το γένος μας βάλλεται πανταχόθεν. Όλοι οι κακοί του κόσμου συνωμοτούν εναντίον μας, θέλουν να μας καταργήσουν από έθνος της γης, γι' αυτό κι εμείς οφείλουμε να εξοπλισθούμε δια να τους αντιμετωπίσωμεν. Εννοείται πως ο εξοπλισμός αφορά μόνο στη σωστή χρήση των πνευμάτων και των τόνων.
Σύμφωνα βέβαια με άλλες αντιλήψεις, επειδή ο κύριος Μπιλ Γκέιτς της γνωστής Μicrosoft (Μικρομαλακής, επί το ελληνικότερον) είπε κάποτε ότι η ελληνική γλώσσα έπρεπε να είναι η γλώσσα των υπολογιστών (τι λέει ο άνθρωπος για να πουλήσει), διάφοροι γονείς απαιτούν από τα παιδιά τους να μάθουν άψογα τα αρχαία ελληνικά, γιατί έτσι θα εξασφαλίσουν στο μέλλον μια θέση στη σπουδαία αυτή εταιρεία πληροφορικής.
Μ' αυτά και μ' αυτά ξεκίνησε η νέα σχολική χρονιά και μαζί και οι επαναστατικές αλλαγές στο χώρο της παιδείας οι οποίες είναι ενταγμένες στο ευρύτερο κυβερνητικό πρόγραμμα της επανίδρυσης του κράτους. Η αύξηση των ωρών διδασκαλίας των αρχαίων ήταν η δεύτερη σπουδαία πράξη του υπουργείου, αφού πρώτη ήταν η μείωση των πανελλαδικώς εξεταζόμενων μαθημάτων για τη Γ' Λυκείου. Τώρα μελετάται και η αλλαγή του τρόπου εισαγωγής των μαθητών στα Πανεπιστήμια. Αυτό θα είναι και το κορυφαίο έργο της υπουργού, γιατί όπως γίνεται τα τελευταία τριάντα χρόνια υπουργός παιδείας σημαίνει αλλαγές στο εξεταστικό. Τώρα γιατί λέγεται υπουργείο παιδείας και όχι υπουργείο εξετάσεων Γ' Λυκείου, αυτό δεν το ξέρω. Απ' ότι όμως καταλαβαίνω οι μαθητές από τα προνήπια
μέχρι τη Β' Λυκείου δεν πρέπει να ανήκουν στο ΥΠΕΠΘ. Πού ανήκουν; Κι αυτό άγνωστο. Μάλλον στο υπουργείο Εργασίας. Αυτό προκύπτει από το έκδηλο ενδιαφέρον της πολιτείας οι μαθητές να μην αξιωθούν να μάθουν γράμματα, για να μπορούν να προσλαμβάνονται ως ανειδίκευτοι εργάτες. Έτσι δικαιολογείται και αυτό που λένε πολλοί πολιτικοί ότι δε γίνεται να μάθουν όλα τα παιδιά γράμματα, ή το άλλο που λέει ότι έχουμε πολλούς πτυχιούχους (αυτό είναι μεγάλο αμάρτημα) ή εκείνο που λέει τι να τους κάνουμε τόσους γιατρούς και δικηγόρους κλπ κλπ.
Για να αυξηθούν οι ώρες των αρχαίων μειώθηκαν οι ώρες των Γαλλικών και των Γερμανικών. Κακά τα ψέματα, τι χρειάζονται οι ξένες γλώσσες, θα σκέφτηκε η υπουργός, αφού μαθαίνουν τα παιδιά μας την αρχαία, που είναι η γλώσσα των γλωσσών;
Εννοείται πως δεν τόλμησε να μειώσει τις ώρες από τα Θρησκευτικά. Από την Τρίτη Δημοτικού διδάσκονται τα ελληνόπουλα την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη. Μάλλον όμως τα ελληνόπουλα είναι μπουμπουνόπουλα. Παρόλο που τα διδάσκονται τόσα χρόνια δεν τα μαθαίνουν, γι' αυτό και δε μειώθηκαν οι ώρες διδασκαλίας τους. Ακούγεται (χωρίς να είναι απολύτως εξακριβωμένο) ότι η κυρία υπουργός, όπως και οι προηγούμενοι κύριοι υπουργοί, δεν τολμά να συγκρουστεί με τον κύριο Χριοτόδουλο, φοβάται γαρ. Θα θυμόσαστε τι έπαθε ο Σημίτης με τις ταυτότητες. Εξάλλου, τώρα η Δεξιά του Κυρίου ευλογεί τη Δεξιά του Καραμανλή. Έτσι είχε πει ο προκαθήμενος της εκκλησίας μετά από συνομιλία (;) με το Θείον.
Τα Μαθηματικά, η Φυσική και η Χημεία διδάσκονται με άριστο τρόπο. Για τα Μαθηματικά ακούμε εδώ και δέκα χρόνια ότι θα αλλάξουν τα βιβλία, αλλά τίποτα. Έτσι επιβεβαιώνεται η ρήση: Ουδέν μονιμότερον του προσωρινού. Αλλά απ' ότι φαίνεται όλα βαίνουν καλώς, γιατί δε δείχνει κανείς να ενδιαφέρεται για το γεγονός ότι στην Α' Γυμνασίου τα ελληνόπουλα -μπουμπουνόπουλα δε ξέρουν πολλαπλασιασμό. Άλλωστε τι να τον κάνει κανείς;
Άραγε υπάρχει άλλο κράτος σ' αυτόν τον κόσμο, που διδάσκει τη Φυσική στις δύο τελευταίες τάξεις του Δημοτικού, σταματά τη διδασκαλία της στην Α' Γυμνασίου και τη συνεχίζει από τη Β' και μετά; Μήπως οι μαθητές στην Α' Γυμνασίου δεν μπορούν να κατανοήσουν το μάθημα; Μήπως παθαίνουν πνευματική αναπηρία για μια χρονιά; Περίεργα πράγματα!
Ήρθε και η σειρά της Χημείας. Άλλη παγκόσμια πρωτοτυπία. Ζούμε στον αιώνα της Χημείας. Τα πάντα γύρω μας είναι προϊόντα της Χημείας κι όμως το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα επιμένει στη μία ώρα διδασκαλίας. Μάλλον δε χρειάζεται παραπάνω ώρα για τη Χημεία, αφού υπάρχουν τα Θρησκευτικά. Άμα μάθεις για τον Αδάμ, την Εύα και το φίδι τι το θέλεις το μεθάνιο και το προπάνιο. Εξάλλου εις τας Αμερικάς, είναι και της μόδας ο Ευφυής Σχεδιασμός ή Ευφυές Σχέδιο, εκείνο που λέει ότι η θεωρία του Δαρβίνου είναι απάτη κι ότι όλα έγιναν σ' έξι δημιουργικές μέρες...
Συνεχίζουμε με Πληροφορική. Το μάθημα μονόωρο στην Α' Γυμνασίου. Από το Σεπτέμβριο μέχρι το Μάρτη ή Απρίλη τα παιδιά μαθαίνουν όλη την ιστορία της πληροφορικής. Κακά τα ψέματα, δε γίνεται να ξέρεις υπολογιστή χωρίς να ξέρεις τη μηχανή που είχε φτιάξει κάποτε ο Πασκάλ! Μετά το Πάσχα μπαίνουν και στα εργαστήρια, για να μάθουν πού είναι εκείνο το κουμπί που ανοίγει το μαγικό μηχάνημα. Μόλις λοιπόν μάθουν να πατούν το κουμπί, τελειώνει κι η χρονιά. Τα υπόλοιπα θα τα μάθουν στη Β' Γυμνασίου, που κι εκεί το μάθημα είναι μονόωρο.
Και γιατί δε γίνεται το μάθημα δίωρο; Μα γιατί η Πληροφορική διδάσκεται παράλληλα με την Τεχνολογία. Ένα σπουδαίο μάθημα που στην Α' Γυμνασίου οι μαθητές ασχολούνται με ένα προϊόν της Τενχολογϊας, το μελετούν σε βάθος και μάλιστα στο τέλος της χρονιάς πρέπει να παρουσιάσουν και μια κατασκευή του αντικειμένου. Με άλλα λόγια όσοι γονείς ή θείοι ή παππούδες μπορούν, το κατασκευάζουν οι ίδιοι. Όσοι δεν μπορούν, το παραγγέλνουν σε κανένα μαραγκό. Αν δεν πληρώσουν το μαραγκό, δεν έχει εικοσάρι. Στη Β' Γυμνασίου οι μαθητές ζουν στο μαγικό κόσμο των επιχειρήσεων· ο καθένας υποδύεται κάποιο «σπουδαίο ρόλο» π.χ. «διευθυντής πωλήσεων» ή «διευθυντής προώθησης και διαφήμισης» κι όλοι μαζί παρουσιάζουν στο τέλος της χρονιάς μια μακέτα του εργοστασίου τους. Να σκάσετε από τη ζήλια σας που δε γίνατε κι εσείς διευθυντές.
Μ' αυτά τα εφόδια που απέκτησαν οι μαθητές τα δύο χρόνια της Πληροφορικής -Τεχνολογίας είναι έτοιμοι για την ...ανεργία.
Στην Ιστορία τα πράγματα συνεχίζουν με τον ίδιο εκπληκτικό ρυθμό.
Α' Γυμνασίου. Το μάθημα κάποτε ήταν 3ωρο. Έγινε μια αλλαγή και έγινε 2ωρο. Το βιβλίο φυσικά παρέμεινε το ίδιο. Άσκηση 1η. Αν βρεθεί φιλόλογος που έφτασε στο τέλος του βιβλίου κερδίζει δώρο τη μισή «Ιστορία του ελληνικού έθνους», της Εκδοτικής Αθηνών
Ξέρετε πόσο καμαρώνουμε που είμαστε Έλληνες, για το λαμπρό πολιτισμό μας, τον Παρθενώνα κι όλα αυτά τα ωραία. Επειδή όμως δεν υπάρχει στο εκπαιδευτικό μας σύστημα ένα μάθημα για την ιστορία της Τέχνης, την έβαλαν παρένθετη στα βιβλία της Ιστορίας. Μόλις λοιπόν οι φιλόλογοι φτάσουν σε κεφάλαιο με Τέχνη, παίρνουν φόρα σαν τη Δεβετζή και κάνουν το μεγάλο άλμα, περνούν την Τέχνη και συνεχίζουν. Έτσι φτάνουμε στη 2η άσκηση. Αν βρεθεί μαθητής που ξέρει πόσα κτίσματα βρίσκονται σήμερα στην Ακρόπολη της Αθήνας, θα πάρει δώρο ο καθηγητής του την υπόλοιπη μισή «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους.»
Μπορεί να μην έμαθαν οι μαθητές για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, αλλά προσοχή, μην τολμήσετε και αμφισβητήσετε την πρωτοκαθεδρία των Ελλήνων, γιατί τη βάψατε.
Στη Β' Γυμνασίου συνεχίζεται το παράλογο. Το 98% των φιλολόγων, σύμφωνα με έρευνα που έγινε μόλις είχε εκδοθεί το βιβλίο της Ιστορίας της Β', είχε απορρίψει το βιβλίο ως απαράδεκτο. Δεν πειράζει που χρησιμοποιείται εδώ και μια εικοσαετία! Γι' αυτά θα νοιάζονται οι υπουργοί, οι γραμματείς τους και οι φαρισαίοι τους; Αυτοί είναι ταγμένοι γι' άλλα πράγματα, πιο σπουδαία!
Μια από τα ίδια γίνεται και στη Γ' Γυμνασίου.
Μετά από 3 χρόνια διδασκαλίας της Ιστορίας στο Γυμνάσιο κι άλλα 3 στο Δημοτικό, αν ρωτήσετε ποιος ήταν αυτοκράτορας στην Ελλάδα το 1689, για παράδειγμα, μην εκπλαγείτε αν ακούσετε ονόματα όπως ο Περικλής, ο Ιουστινιανός ή ο Σημίτης. (Μεταξύ μας, μην το ψάχνετε, γιατί δεν υπήρχε.)
Μετά από τόση σοβαρή μελέτη της Ιστορίας μπορείτε να καταλάβετε τι σημαίνει για μας τους Μακεδόνες το όνομα Μακεδονία!
Τι να πει κανείς για τα Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας; Στην Α' και Β' Γυμνασίου πρέπει να μοιράζεται μαζί με το βιβλίο κι ένα κουτί με χαρτομάντιλα. Τέτοιο κλάμα. Ή το «κοριτσάκι με τα σπίρτα» θα είναι, ή ο «Βάνκας», ή ο «Σουκρής», ή «ο γέρος και η θάλασσα» ή όποιος άλλος ήρωας όπως αλλιώς να τον λένε στο τέλος κάτι κακό θα πάθει, με τις περισσότερες περιπτώσεις να καταλήγουν στον άλλο κόσμο. Τόση λύπη. Τόση μελέτη του θανάτου. Σε δωδεκάχρονα ως δεκαπεντάχρονα απευθύνονται αυτό τα βιβλία ή σε κανέναν ετοιμοθάνατο γέροντα;
Μήπως απαγορεύεται το γέλιο στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα; Ποιος ξέρει; Αν ψάξει κανείς μέσα σ' αυτή τη δαιδαλώδη νομοθεσία μπορεί να βρει καμιά διαταγή ή εγκύκλιο που να απαγορεύει ρητά και κατηγορηματικό κάθε υποψία γέλιου. Όλα είναι πιθανά.
Μια και μιλάμε για νομοθεσία ας θαυμάσουμε την άλλη παγκόσμια πρωτοτυπία.
Για μαθήματα όπως τα Θρησκευτικά, τη Γεωγραφία, τη Βιολογία στις εξετάσεις του Ιουνίου οι μαθητές πρέπει να απαντήσουν στις έξις από τις εννέα ερωτήσεις. Άριστα ως γνωστόν το 20. Αν διαιρέσει κανείς το 20 δια του 6 θα βγάλει φυσικά 3,333333 αφού η διαίρεση είναι ατελής. Αν όμως πολλαπλασιάσεις το 3,33333333 με το 6 δε θα βγάλεις ποτέ μα ποτέ 20. Μάλλον ήθελε πάρα πολλή σκέψη να απαντούν οι μαθητές σε 5 από τις 8 ερωτήσεις. Όπως είπαμε πιο πάνω, γι' αυτά θα νοιάζονται οι υπουργοί, οι γραμματείς τους και οι φαρισαίοι τους; Αυτοί είναι ταγμένοι γι' άλλα πράγματα, πιο σπουδαία!
Δεν ξέρω συνάδελφε / συναδέλφισσα αν γέλασες με το παραπάνω κείμενο. Εξάλλου δεν ήταν αυτός ο σκοπός του. Απλώς ειπώθηκε με άλλο τρόπο μια ιστορία θρήνου, πόνου και αθλιότητας, η ιστορία του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Σ' αυτό το σύστημα είμαστε και 'μεις άλλοτε τα θύματα κι άλλοτε οι θύτες. Θύματα στη σχέση μας με το υπουργείο και θύτες στη σχέση μας με τα παιδιά.
Δυστυχώς παίζουμε για τόσα χρόνια αυτό το παιχνίδι του παράλογου κι όντας μέσα στο παιχνίδι ίσως να ξεχάσαμε πόσο παράλογο είναι.
Δεν το φτιάξαμε εμείς έτσι.
Μήπως όμως ήρθε ο καιρός να το διορθώσουμε. Μήπως πρέπει από κάποια στιγμή και πέρα να πάρουμε στα χέρια μας τις τύχες τις δικές μας, των παιδιών μας και των άλλων παιδιών μας, των μαθητών μας;
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ -
ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ
ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ Γ' ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης