έκθεση ιδεών: ρατσισμός!

Ημέρες και ώρες κι εποχές, Ελλήνων, αλλοδαπών, μεταναστών!
Ξέρεις βέβαια πώς συμβαίνει με το αναθεματισμένο το διαδίκτυο! Ψάχνεις να βρεις κάτι και ως ναυαγός παλεύεις στη θάλασσα της υπερπληροφόρησης και της παραπληροφόρησης του διαδικτύου! Άνοιξα λοιπόν κι εγώ το blogaki των μαθητών του Γ3 ν’ αναρτήσω κάτι σχετικό με το ρατσισμό, μια που αυτό είναι το θέμα που συζητάμε στο πλαίσιο του μαθήματος της νεοελληνικής γλώσσας και λέω: δε βρίσκεις κάτι πιο φρέσκο, πιο ζωντανό να συνδέσεις τα γενικά με τα ειδικά;
Πέφτω λοιπόν καταρχήν στους αιγύπτιους αλιεργάτες της Μηχανιώνας, που η απεργία τους κρίθηκε παράνομη και καταχρηστική. Μετά σκουντουφλάω στο ΛΑΟΣ που ζητά δημοψήφισμα για το δικαίωμα ψήφου των μεταναστών, γιατί φοβάται την αλλοίωση του έθνους μας, υποθέτω. Μετά ασθμαίνοντας τρακάρω σε μια ανάρτηση με τίτλο "άκου ελληνάκο"που τη βρίσκω εξαιρετική, αιχμηρή, τολμηρή. Θυμήθηκα επίσης τον Οδυσσέα Τσενάι, πάλι στη Μηχανιώνα, που τώρα σπουδάζει Ιατρική στη Βοστώνη και αυτοπροσδιορίζεται ως Αλβανός από την Ελλάδα. Μετά μπαινοβγαίνω σε δεκάδες σελίδες και blogs κι αρχίζω να παραπαίω από την αντιφατικότητα και την αστειότητα της ελληνικής κοινωνίας, την υποκρισία μικρών και μεγάλων, δημοκρατικών και φιλελεύθερων πολιτών, πολιτικών, γονιών, μαθητών και την αγανάκτηση αναμεμιγμένη με την αηδία!
«Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά, έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα». Τι να πεις λοιπόν στα παιδιά, έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα; Ποια όλα; Αυτά που τους λέμε μέσα στην τάξη περί ισότητας, διαφορετικότητας, ετερογένειας, μαγικής συνύπαρξης; Αυτά που ζούνε κάθε μέρα στο δημοκρατικό μας σχολείο και στην επίσης δημοκρατική μας κοινωνία; Αυτά που ακούνε και βλέπουν στην τηλεόραση, στο δρόμο, στο βλέμμα των μεγάλων;
Μήπως οι περισσότερες απεργίες δεν κρίνονται παράνομες και καταχρηστικές είτε είναι Ελλήνων είτε αλλοδαπών;
Μήπως στο όνομα της οικονομικής κρίσης δε γίνονται περικοπές και απολύσεις και Ελλήνων και αλλοδαπών;
Μήπως δεν έχουμε δει σχολεία που για να αποφευχθούν επεισόδια ρατσιστικά οι βαθμοί υπολογίζονται με μεγάλη "ακρίβεια" μεταξύ Ελλήνων και αλλοδαπών μαθητών;
Μήπως δεν αποφεύγουμε να νοικιάσουμε το σπίτι μας στους «μαυρούληδες», αν και κατά τα άλλα τους συμπαθούμε;
Μήπως δεν έχουμε το νου μας όταν στο διπλανό διαμέρισμα μετακομίσει ένας Ρουμάνος ή Πακιστανός;
Μήπως δεν παίρνουμε εργάτες αλλοδαπούς στα χωράφια μας αλλά τους δίνουμε μικρότερα μεροκάματα;
Μήπως τα σπίτια μας δεν καθαρίζουν Αλβανές ή Ρωσίδες, ενίοτε και Ελληνίδες, που απλώς τις συμπονούμε;
Μήπως τα δημοψηφίσματα σε μια χώρα θα μπορούσαν να αμφισβητήσουν τα αυτονόητα δημοκρατικά κι ανθρώπινα δικαιώματα;
Μήπως οι παραπομπές σε δίκες ακυρώνουν σχολεία και παιδαγωγούς που κάνουν ό,τι θα'πρεπε όλη η κοινωνία και η πολιτεία να πράξει;
Τι να πεις... λοιπόν για να αποδείξεις
ότι δεν είναι ακριβώς όπως φαίνονται τα πράγματα;
ότι δεν είμαστε όλοι "ελέφαντες";

καλή χρονιά

καλή χρονιά!
Λέω να μη γκρινιάξω σήμερα αλλά να παραθέσω στίχους και μουσικές!

«Όσο μπορείς»
Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.
Κωνσταντίνος Καβάφης


«Αργοπεθαίνει...»
«Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει.
Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο " ι " αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια , που μετατρέπουν ένα χασμουρητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.
Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.
Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.
Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή.
Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.
Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής.
Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας»
Πάμπλο Νερούντα

…δεν έχω καιρό να κουραστώ.
δεν έχω καιρό να μην αγαπώ, να μη μισώ
να μη θέλω, να μη σκοτώνουμαι.
…δεν έχουμε καιρό να πεθάνουμε.
Όχι. Όχι. Και δε θα φύγουμε απ’ τον κόσμο, να το ξέρεις
πριν αγαπήσουμε όσο ζητά η καρδιά μας,
πριν τραγουδήσουμε όσο ζητά η αγάπη.
… ίσα τραβάει ο κόσμος για την ευτυχία.
Από τις γειτουνιές του κόσμου,Γιάννης Ρίτσος

οικολογική συνείδηση;

Οικολογική συνείδηση;Διάσκεψη της Κοπεγχάγης; Αυτό θα είχε υποθέτω στο μυαλό της η γυναίκα της φωτογραφίας!
Αναρωτιέμαι γιατί η "πράσινη εκστρατεία" απευθύνεται μόνο στους πολίτες κι όχι στα κράτη.
Αναρωτιέμαι γιατί πρέπει να αισθάνομαι τόσο ενοχικά κάθε φορά που πετάω ένα χαρτί, ένα πλαστικό μπουκάλι, ένα κουτάκι αλουμινίου, στον κοινό κάδο απορριμμάτων κι όχι στον κατάλληλο κάδο ανακύκλωσης! Γιατί πρέπει εγώ να αισθάνομαι πιο υπεύθυνη από τους πραγματικούς φταίχτες, που θρασύτατα αδιαφορούν! Κι όσο πιο ισχυροί είναι τόσο με μεγαλύτερη αυθάδεια αντιμετωπίζουν όλα τα προβλήματα του πλανήτη, της κοινωνίας, των απλών πολιτών σε αναπτυγμένα και αναπτυσσόμενα κράτη.
Περίμενε δηλαδή κανείς νοήμων άνθρωπος ότι στη διάσκεψη της Κοπεγχάγης, θα υπήρχαν δεσμεύσεις, βήματα ουσιαστικά για την επίλυση του προβλήματος;
Αν υπήρχε όμως πολιτική βούληση, λέμε τώρα, ο κόσμος μας θα ήταν διαφορετικός:
δε θα υπήρχε οικονομική κρίση, σίγουρα δεν την δημιούργησαν οι εργαζόμενοι!
δε θα υπήρχαν πόλεμοι, δεν ευθύνονται συνήθως οι λαοί που υποφέρουν!
δε θα υπήρχαν πολιτικοί κρατούμενοι, η δημοκρατία πάντως δεν ανθεί!
δε θα υπήρχαν πρόσφυγες, οικονομικοί και περιβαλλοντικοί μετανάστες, που σίγουρα δεν εγκαταλείπουν τις πατρίδες τους για αλλαγή περιβάλλοντος!
δε θα υπήρχαν εκατοντάδες εργαζόμενοι που βγαίνουν στους δρόμους για να διεκδικήσουν το αυτονόητο: δικαίωμα να ζουν με αξιοπρέπεια!
δε θα υπήρχαν χιλιάδες φοιτητές σ’ όλο τον κόσμο, που ξεσηκώνονται για το επίσης αυτονόητο: παιδεία χωρίς κόλπα και περιστροφές!
δε θα υπήρχαν...
Θα υπήρχαν ευτυχισμένοι άνθρωποι που θα ζούσαν και θα εργάζονταν, πλήρως εναρμονισμένοι σ’ ένα φιλόξενο περιβάλλον!

καλό μήνα!

doll face

Ένα βιντεάκι που μου έδειξαν οι γιοι μου, τους έκανε κλικ, το σχολίασαν και ήθελαν να το μοιραστούν μαζί μου. Και θέλησα να το "πετάξω" στη θάλασσα του διαδικτύου που πλέετε ως ταξιδευτές και που το σχολιάσαμε βέβαια με διαφορετικό τρόπο, ομολογώ ο καθένας!
- ποιο θα μπορούσε να είναι το πρόσωπο της κούκλας;
- συνειδητότητα ή όχι;
- επιλογή ή μπα;
- πρότυπα των ΜΜΕ ή ό,τι αξίζει;
- ελευθερία, δημοκρατία ή απλή εικαστική προσέγγιση;
- μίμηση ή "όλα ή τίποτε";
- ένας άλλος τρόπος σκέψης και ζωής διαμορφώνεται ή πάντα έτσι ήταν;
- όλα αυτά μαζί, κάποια απ' αυτά, τίποτα απ' όλα, κάτι άλλο;

Tell me Why

Ο κόσμος δεν μας προσφέρθηκε απ' τους γονείς μας, μας τον δάνεισαν τα παιδιά μας (Αφρικανική παροιμία)

Γι άλλη μια χρονιά γιορτάζεται και φέτος η παγκόσμια ημέρα για τα δικαιώματα του παιδιού.
Τα δικαιώματα των παιδιών, τα δικαιώματα μεγάλων
Το δικαίωμα στην υγεία, στην εκπαίδευση
Το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση, στη ζωή, στο θάνατο
Άλλη μια χρονιά μας βρίσκει θλιμμένους γιατί όχι μόνο δεν αντιμετωπίσαμε το πρόβλημα του υποσιτισμού του πλανήτη αλλά γιατί δεν υπάρχει ούτε διάθεση ούτε πολιτική βούληση να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά. Αντίθετα οι προβλέψεις είναι πιο δυσοίωνες παρά ποτέ. Η φτώχεια αφορά όλο και περισσότερους ανθρώπους, όλο και περισσότερα παιδιά, σε όλο τον κόσμο, τον υποανάπτυκτο αλλά και τον αναπτυγμένο.
Η αντιμετώπιση του προβλήματος; Με ευχολόγια! Εξάλλου δεν κοστίζουν!
Και μπορούμε να ευχόμαστε και μεις που αδυνατούμε να πράξουμε (έτσι νομίζουμε) , να ελεημονούμε, να μας πιάνουν τα κλάματα όταν αντικρίζουμε τα πεινασμένα μάτια ενός παιδιού, να συγκινούμαστε όταν η τέχνη αναδεικνύει με το δικό της τρόπο το πρόβλημα.
Κι αφού εξιλεωθούμε στο βαθμό που μπορεί ο καθένας μας, να γυρίσουμε στο μικρόκοσμο και στα μεγάλα μας προβλήματα! πότε θ' αλλάξουμε αυτοκίνητο, πότε θα κάνουμε shoping therapy για ν’ αντιμετωπίσουμε το άγχος, πότε θα ...
Δε λέω! Όλοι έχουμε στο βαθμό που αναλογεί στον καθένα τις ευθύνες μας. Αλλά το φοβερό είναι ότι κατάφεραν να μας ενοχοποιήσουν αυτοί που έχουν τις πραγματικές ευθύνες ότι είμαστε συνυπεύθυνοι όλοι.
Εμείς φταίμε για το ασφαλιστικό;
Εμείς φταίμε για τη διαφθορά;
Εμείς φταίμε για το περιβάλλον που καταστρέφουμε;
Εμείς φταίμε για όλα!
Ε, όχι!
Εμείς για το μόνο που φταίμε είναι γιατί ανεχόμαστε και δεν αντιδρούμε έντονα, αποφασιστικά, αποτελεσματικά. Δεν είναι μόνο τα δικαιώματα των παιδιών που κάθε μέρα παραβιάζονται κατάφωρα παντού κι είναι τρομερό. Είναι που φτάσαμε να δεχόμαστε ότι τελικά δε δικαιούμαστε κανένα δικαίωμα, ούτε μικροί ούτε μεγάλοι.
Αλλά για ν’ αντιδράσουμε πρέπει να ξεβολευτούμε κι αυτό δεν το μπορούμε.
Δεν έχουμε καταλάβει ότι πολύ σύντομα θα βρεθούμε στη θέση όσων συμπονούμε!

Γκουαντάναμο...

Η ντροπή δεν έχει όρια
το θράσος δεν έχει όρια
η υπομονή δεν έχει όρια
η ανοχή δεν έχει όρια
η αντοχή δεν έχει όρια
Τελικά έχουμε γίνει οι άνθρωποι με την ελαστικότητα της σιωπής μας
να φτάνει στο άπειρο κι ακόμα παραπέρα;
Κάθε μέρα ακούμε, βλέπουμε, παρατηρούμε, διαπιστώνουμε όλο και κάτι που εξοργίζει το μέσα μας, που τεντώνει τις ευαίσθητες ανθρωπιστικές μας χορδές. Κι όμως από τίποτα έως ελάχιστα είναι αυτά που κάνουμε. Απλά κλείνουμε τα μάτια γιατί έχουμε πειστεί ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα.
Άλλη μια ντροπή για την ανθρωπότητα το Γκουαντάναμο, μια από τις πολλές!
Και κάποιοι ήλπισαν ότι οι άνθρωποι κάνουν τη διαφορά κι όχι οι πολιτικές!
Συγκινήθηκαν μάλιστα αρκετοί, όταν ένας έγχρωμος ανέλαβε την προεδρία στις ΗΠΑ και πίστεψαν ότι θα είχε διαφορά η εξουσία αν άλλαζε χρώμα.
Το κράτος που συνεχίζει την ανάλγητη πολιτική του σε όλα τα επίπεδα αδιαφορεί για τα ανθρώπινα δικαιώματα, για το περιβάλλον και τόσα άλλα.
Εμείς οι υπόλοιποι, οι πιο ευαίσθητοι, κράτη και πολίτες, τι κάνουμε;
Συντηρούμε με την ανοχή μας τα «Γκουαντάναμο», το ρατσισμό, τη βία, την απανθρωπιά…
Και καλά θα κάνουμε οι «Ευρωπαίοι» αλλά και οι «Ελληνάρες» να μην απενοχοποιούμαστε τόσο εύκολα γιατί και τα δικά μας "Γκουαντάναμο" δεν είναι λίγα ούτε ασήμαντα.