Το "χάος" των αδερφών Ταβιάνι

Το "χάος" των αδερφών Ταβιάνι μια ταινία γεμάτη συμβολισμούς. Πέντε ιστορίες διαφορετικές μεταξύ τους συνθέτουν μια ποιητική τοιχογραφία της Σικελίας στις αρχές του αιώνα, θίγοντας θέματα όπως: η μετανάστευση και η διάλυση της οικογένειας, ο έρωτας και η επιρροή της φύσης στον ανθρώπινο νου, η επιστροφή του διανοούμενου στην πατρική γη και τις παιδικές μνήμες, η σύγκρουση των κολίγων με τους φεουδάρχες και φυσικά, ο θάνατος.

Το φαινόμενο του θερμοκηπίου

Σχολική εργασία σε σχέση με το φαινόμενο του θερμοκηπίου από το μαθητή Γιώργο Μαρινάκη

απεύθυνση στους γονείς...

Ο ΣΤ' σύλλογος εκπαιδευτικών Π.Ε. ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ και η Γ ΕΛΜΕ-ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ διοργανώνουν αύριο Τετάρτη 10 Απριλίου εκδήλωση- συζήτηση με θέμα "Μνημονιακές πολιτικές και επιπτώσεις στο Δημόσιο σχολείο- Το μέλλον της εκπαίδευσης" στις 6.30μμ στο 8ο Δημοτικό Σχολείο Νεάπολης (περιοχή Στρεμπενιώτη).

"Θεσσαλονίκη στο διάβα του χρόνου, συνάντηση με ένα συγγραφέα"

Η εκδήλωση μας θα πραγματοποιηθεί στο 1ο Γυμνάσιο Συκεών στις 2 Απριλίου 2013, 12.00 το μεσημέρι με προσκεκλημένο το συγγραφέα του ιστορικού μυθιστορήματος "Σελανίκ" 

Βασίλη Τσιράκη. Περιλαμβάνει μια σύντομη φωτογραφική αναδρομή στην πόλη, δραματοποιημένα αποσπάσματα του "Σελανίκ" από τους μαθητές μας και ποιος ξέρει...τι άλλο!

Ψήφισμα διαμαρτυρίας

Ψήφισμα διαμαρτυρίας σχετικά με τη νέα Υπουργική Απόφαση για την κατάργηση της διδασκαλία της δεύτερης ξένης γλώσσας στο Γυμνάσιο του 1ου γυμνασίου Συκεών Θεσσαλονίκης.

Συκιές, 17/06/2011


Εντελώς αιφνιδιαστικά το Υπουργείο Παιδείας ανακοίνωσε στις 02/06/11 Υπουργική Απόφαση για τη διδασκαλία της Β΄ ξένης γλώσσας στο Γυμνάσιο. Από τη σχολική χρονιά 2011-2012 και για τα επόμενα σχολικά έτη, θα διδάσκεται στα γυμνάσια όλης της χώρας, εκτός από τα Αγγλικά, μία και μόνο δεύτερη ξένη γλώσσα.

Κατά συνέπεια, το κάθε σχολείο θα χαρακτηριστεί άπαξ και δια παντός γαλλόφωνο, γερμανόφωνο, ιταλόφωνο ή ισπανόφωνο.


Θεωρούμε πως οι συνέπειες για την εκπαίδευση θα είναι μόνο αρνητικές μια και το κύριο σκεπτικό αυτής της απόφασης είναι η εξοικονόμηση πόρων και διαπνέεται από τη λογική της τρόικας και του μνημονίου.

Συγκεκριμένα
α) Χάνεται το δικαίωμα επιλογής που ως τώρα είχαν τα παιδιά για τη Β΄ ξένη γλώσσα καθώς σε κάθε σχολείο θα διδάσκεται μόνο μία από αυτές.
β) Πολλά παιδιά θ’ αναγκαστούν ν’ αλλάξουν σχολείο προκειμένου να διδαχθούν τη γλώσσα που επιθυμούν, με ό,τι συνεπάγεται παιδαγωγικά αυτή η επιλογή.
γ) Η εκμάθηση και η διδασκαλία της Β΄ ξένης γλώσσας δε θα είναι αποτελεσματική καθώς τα τμήματα θα γίνουν πολυπληθέστερα.
δ) Η εξαγγελθείσα σύνδεση της διδασκαλίας με την απόκτηση ενός διπλώματος- πιστοποίησης Β΄ ξένης γλώσσας δε θα είναι εφικτή.
ε) Οι γονείς / κηδεμόνες θα επιβαρυνθούν οικονομικά αφού θα στραφούν στην παραπαιδεία προκειμένου τα παιδιά τους να ανταποκριθούν στα νέα δεδομένα.
στ) Θα προκληθούν προστριβές και θα δημιουργηθεί κλίμα ανταγωνισμού μεταξύ των ξενόγλωσσων καθηγητών καθώς η επιβίωση του ενός θα εξαρτηθεί από τον αποκλεισμό του άλλου.
ζ) Οι εν λόγω καθηγητές θα υποχρεωθούν σε δεύτερες και τρίτες αναθέσεις, προκειμένου να συμπληρώσουν ωράριο, γεγονός που θα τους φέρει αντιμέτωπους με συναδέλφους άλλων ειδικοτήτων.
η) Πολλοί εκπαιδευτικοί θα μείνουν χωρίς οργανική θέση και είναι πιθανό η Διοίκηση να τους μετακινήσει σε επίπεδο Περιφέρειας ή και εκτός Περιφέρειας. Ακόμα χειρότερα μπορεί κάποιοι να μεταταχθούν σε δήμους και γραφεία ή και να απολυθούν.

Η απόφαση αυτή δεν αφορά ένα μόνο κλάδο εκπαιδευτικών, αλλά αποτελεί εφαλτήριο για τη στοχοποίηση εκπαιδευτικών κι άλλων ειδικοτήτων, οι οποίοι χωρίς να είναι υπαίτιοι οι ίδιοι, θα θεωρηθούν κι αυτοί υποαπασχολούμενοι ή υπεράριθμοι.


Για όλους τους παραπάνω λόγους ο σύλλογος διδασκόντων του 1ου Γυμνασίου Συκεών δηλώνει την απόλυτη αντίθεσή του στην εν λόγω απόφαση και ζητά την άμεση και γραπτή ανάκλησή της προς όφελος της ομαλής λειτουργίας και ηρεμίας της σχολικής μονάδας.

Ζητούμε τη διατήρηση του ισχύοντος καθεστώτος ελεύθερης επιλογής και παράλληλης διδασκαλίας δύο ξένων γλωσσών, καθεστώς που σέβεται την προσωπικότητα, την ισορροπία και τις μαθησιακές ανάγκες των μαθητών μας.

Η δεύτερη ξένη γλώσσα στην εποχή μας αποτελεί επιτακτική ανάγκη και αναφαίρετο δικαίωμα για κάθε μαθητή. Δεν είναι πολυτέλεια.



Ο σύλλογος διδασκόντων του 1ου Γυμνασίου Συκεών.

no comment

Πανελλήνιες εξετάσεις - Ανακοινοποίηση στο ορθόν



Αποστέλλονται εκ νέου τα θέματα της Νεοελληνικής Γλώσσας, μετά από διόρθωση των λανθασμένων ή ασαφών σημείων από την Κεντρική Επιτροπή Εξετάσεων.



ΑΡΧΗ 1ΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ



ΑΠΟΛΥΤΗΡΙΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ Γ΄ ΤΑΞΗΣ 2010

ΕΞΕΤΑΖΟΜΕΝΟ ΜΑΘΗΜΑ:

ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΓΕΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ



ΚΕΙΜΕΝΟ



Με τον όρο αυτομόρφωση δεν περιγράφουμε πλέον τη σύνθετη διαδικασία για την αποκόμιση γνώσης, την καλλιέργεια του νου, της ευαισθησίας, της κριτικής ικανότητας, της ιστορικής μνήμης και της ανθρωπιστικής στάσης απέναντι στα μεγάλα κοινωνικά ζητήματα της εποχής. Ούτε βέβαια «ο δικός μας όρος αυτομόρφωση» σχετίζεται κατά διάνοια με τη χαρά που δίνει η ποίηση όταν το ποίημα δεν τεμαχίζεται σε ανατομικό τραπέζι λεκτικού κατατεμαχισμού, αυθαίρετων εικασιών, και εξίσου αυθαίρετων ‘εμβριθών αναλύσεων’. Ούτε βέβαια ο «δικός μας όρος αυτομόρφωση» έχει καμιά σχέση με τη δημιουργική ανάγνωση της ιστορίας για να αποκομίσει κανείς συλλογική μνήμη για την πορεία της ανθρωπότητας. Και σε καμιά περίπτωση μη θεωρήσεις, ω υποψήφιε, πως όταν εμείς λέμε «αυτομόρφωση» εννοούμε το ταξίδι στο όνειρο μέσα από τη γραφίδα του Μαρκές, την αναδρομή στον καθημερινό πόνο μέσα από την πένα του Παπαδιαμάντη ή πολύ περισσότερο την αφύπνιση μέσα από τη δημιουργική ανάγνωση πολιτικών κειμένων. Είμαστε απολύτως βέβαιοι πως, μέσα στην άχαρη ζωή που σου σχεδιάσαμε, δεν θα βρίσκεις πια χρόνο για «το μοιρολόϊ της φώκιας», την «Ιθάκη», ενώ τον «έρωτα στα χρόνια της χολέρας» - τι πιο ρεαλιστικό – δεν θα τον διαβάζεις, θα τον ζεις, περισσότερο ως χολέρα και λιγότερο ως έρωτα.



«Ο δικός μας όρος αυτομόρφωση» της οποίας θεμελιώδης κινητήρια δύναμη είναι, αφενός ο ίδιος ο απελπισμένος άνθρωπος, ο οποίος, έχοντας επίγνωση των αναγκών του για μια θέση στον οδοντωτό ήλιο και των ‘επιθυμιών’ που εμείς πάλι, με συνέπεια του υποβάλαμε και αφετέρου η συστηματική εξυπηρέτηση του επιχειρηματικού δαιμόνιου που με ισάξια συνέπεια εξυπηρετούμε, σε σπρώχνει ήδη από τα πολύ τρυφερά σου χρόνια από την αλάνα στο φροντιστήριο, στο κέντρο ξένων γλωσσών, στο ινστιτούτο πληροφορικής. «Ο δικός μας όρος αυτομόρφωση» καλείται να συμβάλει έτσι αποφασιστικά δαπανηρά για τον πενιχρό οικογενειακό προϋπολογισμό και ισοπεδωτικά για τον ελεύθερο χρόνο που χρειάζεσαι το παιδί και μετέπειτα νέος για να παίξει, να σκεφτεί, να διερωτηθεί, να ερωτευτεί, στην πορεία της εκπαιδευτικής του εργαλειοποίησης και της επαγγελματικής σου απεγνωσμένης περιπλάνησης. Σε αυτή την ατομική, και πολλές φορές εξαιρετικά δύσκολη, πορεία κατάκτησης νέων κατακερματισμένων, ελεγχόμενων και απόλυτα εξειδικευμένων πληροφοριών, δεν ενεργεί μόνος του, όπως θα μπορούσαμε να υποθέσουμε με βάση το πρώτο συνθετικό της λέξης αυτο-μόρφωση, αλλά με τη δική μας συστηματική παρέμβαση, προκειμένου να αυτο-ενοχοποιείται ο εκ της ανέχειας στερούμενος την αυτο-μόρφωση και να εκλαμβάνει την ανεργία ως ατομική ανικανότητα και όχι ως συνέπεια συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών..

Ο άνθρωπος δεν δραστηριοποιείται μέσα σε ένα κοινωνικό κενό, αλλά μέσα σε ένα κοινωνικό περιβάλλον, το οποίο , ως γνωστόν, στη σημερινή ιδιαίτερα συγκυρία, χειμάζεται από τη φτώχεια, την εργασιακή οπισθοδρόμηση και το συλλογικό θυμό. Βρίσκεται δηλαδή σε συνεχή επικοινωνία με τους άλλους, που ήδη έχουν χάσει τη δουλειά τους , την προοπτική αξιοπρέπειας στα γηρατειά τους, την ελπίδα για τα παιδιά τους, με τους επίσημους εκπαιδευτικούς θεσμούς που εκχωρούνται στο πολυμήχανο πνεύμα της αγοράς ή τους ανεπίσημους και κυρίαρχους εκπαιδευτικούς θεσμούς που προϋπολογίζουν ήδη τα νέα σπαρταριστά κέρδη, καθώς και με ποικίλους οργανισμούς και κέντρα κατάρτισης, όλα αυτά δηλαδή τα μαγαζιά πώλησης ελπίδων και αφαίμαξης τους ταυτοχρόνως. Έτσι, ακόμη και όταν οι νέες τεχνολογίες του επιτρέπουν να μαθαίνει και να εργάζεται σε φυσική απόσταση από τους άλλους, περιχαρακωμένος από την αγωνία της επιβίωσης, καταχωνιασμένος σε επικίνδυνα υπόγεια, εκβιασμένος από την εργοδοτική απειλή και τυφλωμένος από τη συστηματική μας προπαγάνδα, πάλι υπάρχει κίνδυνος αφύπνισής του.

Με αυτή την έννοια, οι διαδικασίες και οι πρακτικές «αυτομόρφωσης» - όπως εμείς την εννοούμε στη σημερινή εποχή - δεν σημαίνουν την απουσία των άλλων, θεσμών και ατόμων, ούτε την κοινωνική απομόνωση του καθενός αλλά την ενεργητική στάση του, αφού το ίδιο αποφασίζει, άλλοτε αυτοβούλως και άλλοτε κάτω από την πίεση συγκεκριμένων αναγκών, να αυτό-μορφωθεί, να αυτό-λογοκριθεί και εν τέλει να αυτό-χειριαστεί. . Η ενεργητική στάση συνίσταται στο ότι ο άνθρωπος καλείται να διαμορφώσει μαζί με τους άλλους συμμετέχοντες (προπαγανδιστικούς οργανισμούς, ιδιωτικές επιχειρήσεις, εκπαιδευτές, εκπαιδευόμενους) το περιεχόμενο, τη διαδικασία και τους τρόπους της προσαρμογής του στην απόλυτη εργασιακή , οικονομική και βεβαίως πνευματική του εξαθλίωση.



ΤΕΛΟΣ 1ΗΣ

ΑΡΧΗ 2ΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ



Όμως οι πρωταρχικοί παράγοντες που καθιστούν την «αυτομόρφωση» αναγκαία για τους δουλοπάροικους των σύγχρονων κοινωνιών είναι οι νέες επιθετικές πολιτικές κερδοσκοπίας και οι συνεπακόλουθες μεταμορφώσεις της αγοράς εργασίας, που εξελίχθηκαν από την απλή απομύζηση της υπεραξίας στην αφαίμαξη της ίδιας της ζωής.. Μία από τις συνέπειες αυτών των αλλαγών είναι ότι πολλοί εργοδότες χάνουν μέρος των κερδών τους από παρωχημένες αντιλήψεις περί κοινωνικής πολιτικής, ενώ οι γνώσεις και οι δεξιότητες που τα άτομα κατέκτησαν στα πρώτα στάδια της ζωής τους καθίστανται ανεπαρκείς και καμιά φορά επικίνδυνες για το παρόν και το μέλλον, που εμείς αποφασίζουμε και διατάζουμε. Η συνολική τεχνολογική αναδιάρθρωση της εργασιακής δραστηριότητας μπορεί να είναι απόλυτα επικερδής για τα επιχειρηματικά λόμπυ - που με το αζημίωτο υπηρετούμε - μόνον εφόσον στερεί όλο και περισσότερο στα άτομα τη δυνατότητα να διατηρούν μία και μοναδική επαγγελματική ταυτότητα σε όλη τη διάρκεια της ενεργού ζωής τους. Κατά συνέπεια, ανεξάρτητα από τις ψυχοκοινωνικές συνέπειες αυτής της κατάστασης για τα άτομα, τον περιορισμό αυτοεκτίμησης, την κατάθλιψη , την απόγνωση κλπ κλπ, οι νέοι άνθρωποι των άγρια ταξικών κοινωνιών καλούνται να γίνουν φτερά στον άνεμο. Αν είναι τυχεροί, πρώτα να βρουν μια ημιαπασχόληση με όρους καλτσοδέτας σε ωράρια, αμοιβές, ασφαλιστικά δικαιώματα και στη συνέχεια, αν ξαναείναι τυχεροί, να αλλάξουν δύο ή τρεις, παρόμοιων όρων, ημιαπασχολήσεις στην δυστυχή επαγγελματική – τρόπος του λέγειν - πορεία τους. Το γεγονός αυτό επιβάλλει στα άτομα να κατακτούν διαρκώς ‘γνώσεις’ της πλάκας, πλην όμως ακριβοπληρωμένες, να ανανεώνουν τις δεξιότητες αδιαμαρτύρητης προσαρμογής και φοβικής αποδοχής τους, να αποκτούν γρήγορα νέες ειδικεύσεις στο γλείψιμο, το ραγιαδισμό, τον απόλυτο σκασμό, στην εκχώρηση στοιχειωδών δικαιωμάτων. Δηλαδή, να αυτό-μορφώνονται συνεχώς γιατί δεν είναι δυνατόν να τα προλάβουν όλα οι νόμοι της ελευθεριάζουσας Βουλής, οι δηλώσεις του Πάγκαλου και οι σχολιασμοί του Πρετεντέρη.

Η εκπαίδευση δεν νοείται πια ως η απλή, κανονιστική μετάδοση κατακερματισμένων, αντιφατικών και άχρηστων πληροφοριών που εκπορεύονται από τις πιο αλλοπρόσαλλες εκπαιδευτικές ‘μεταρρυθμίσεις’. Και τούτο επειδή, τόσο το περιεχόμενο της εκάστοτε εκπαιδευτικής πράξης όσο και ο χρόνος που αφιερώνεται σε αυτήν, ενέχουν πάντα τον κίνδυνο ρωγμών από τις οποίες μπορεί να περάσουν τα όνειρα και οι ελπίδες των ανθρώπων και ακόμη χειρότερα ο συλλογικός θυμός και να αποτελέσουν αντικείμενο αποφασιστικής διεκδίκησης από τις διαφορετικές γενιές, τα δύο φύλα και τις διαφορετικές κουλτούρες των ανθρώπων, γεγονός που παρατηρείται σε όλες τις σύγχρονες πρακτικές της καθημερινής ζωής που ξεπερνά τα ανεχτά όρια καταπίεσης. Η εκπαιδευτική πράξη, η ξετσίπωτη προπαγάνδα, η πλύση εγκεφάλου καθίσταται επομένως μια διαδικασία που δεν πρέπει να περιορίζεται στο χώρο (το σχολείο) και το χρόνο (περίοδος της νεότητας), αλλά να επεκτείνεται σε όλη τη διάρκεια της ζωής και πέραν των σχολικών τειχών.



ΔΝΤ, ΕΕ, παΣΟΚ ΚΑΙ ΔΕΟΣ: Ξετσίπωτα Χειραγωγώντας Εντός και Εκτός Σχολείου, 2010



ΤΕΛΟΣ 2ΗΣ

ΑΡΧΗ 3ΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ



Α1. Να γράψετε στο τετράδιό σας εκατό φορές «Δεν πρόκειται να αμφισβητήσω ποτέ την πιο άθλια προπαγάνδα».

Μονάδες 25



Β1. Να αναπτύξετε σε μια παράγραφο 80 έως 100 λέξεων το περιεχόμενο του παρακάτω αποσπάσματος του κειμένου: ... οι νέοι άνθρωποι των άγριων ταξικών κοινωνιών θα γίνουμε, με χαρά, φτερά στον άνεμο ...

Μονάδες 12



Β2. α) Με ποιον τρόπο συναρτάται η αυτομόρφωση με τον Πάγκαλο και τον Πρετεντέρη;

(μονάδες 4)

β) Να εντοπίσετε τα δομικά μέρη της ξετσίπωτης προπαγάνδας (μονάδες 3)

Μονάδες 7



Β3. α) Να γράψετε ένα α ν τ ώ ν υ μ ο για καθεμιά από τις παρακάτω λέξεις:

ατομική, άθλια, ξετσίπωτη, αλλοπρόσαλλη. ταξική. (μονάδες 5)

β) Να γράψετε ένα σ υ ν ώ ν υ μ ο για καθεμιά από τις παρακάτω λέξεις:

ελευθεριάζουσα, καλτσοδέτα, αδιαμαρτύρητα, γλέιψιμο, παΣΟΚ . (μονάδες 5)

Μονάδες 10



Β4. Να επισημάνετε τρία χαρακτηριστικά γνωρίσματα αλλοπρόσαλλων εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων, που μέσα στα δώδεκα χρόνια της σχολικής ζωής σας είχατε την τύχη να ζήσετε.

Μονάδες 6

Γ1. Σε άρθρο που θα δημοσιευθεί στην εφημερίδα του σχολείου σας να αναφερθείτε στη σημασία της κοινωνικής αφύπνισης και να προτείνετε τρόπους πραγμάτωσής της σε όλη τη διάρκεια της ζωής του ανθρώπου. (500-600 λέξεις).

Μονάδες 40



ΤΕΛΟΣ 3ΗΣ ΑΠΟ 4 ΣΕΛΙΔΕΣ

ΑΡΧΗ 4ΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ



ΟΔΗΓΙΕΣ (για τους εξεταζομένους)



1. Στο τετράδιο να γράψετε μόνο τα προκαταρκτικά (ημερομηνία, εξεταζόμενο μάθημα). Να τα απομνημονεύσετε όμως για να θυμάστε ως πού φτάνει ο κυνισμός της προπαγάνδας.

2. Να γράψετε το ονοματεπώνυμό σας στο πάνω μέρος των φωτοαντιγράφων αμέσως μόλις σας παραδοθούν. Δεν επιτρέπεται να γράψετε καμιά άλλη σημείωση. Κατά την αποχώρησή σας να παραδώσετε μαζί με το τετράδιο και τα φωτοαντίγραφα, για να μη μας πάρουν με τις πέτρες.

3. Να απαντήσετε στο τετράδιό σας σε όλα τα θέματα.

4. Να γράψετε τις απαντήσεις σας μόνο με μπλε ή μόνο με μαύρο στυλό ανεξίτηλης μνήμης.

5. Κάθε απάντηση τεκμηριωμένη είναι αποδεκτή. ( Τρόπος του λέγειν)

6. Διάρκεια εξέτασης: τρεις (3) ώρες μετά τη διανομή των φωτοαντιγράφων.

7. Χρόνος δυνατής αποχώρησης: 10.00 π.μ.

KΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ

ΤΕΛΟΣ ΕΝΟΣ ΑΚΟΜΗ ΑΘΛΙΟΥ ΜΗΝΥΜΑΤΟΣ ΤΕΛΟΣ 4ΗΣ ΑΠΟ 4 ΣΕΛΙΔΕΣ



Για τις διορθώσεις

Νίνα Γεωργιάδου

με με αφορμή το θέμα της έκθεσης στις πανελλαδικές εξετάσεις...

Αυτομόρφωση!
Πώς λέμε αυτομόλυνση, αυταπάτη, αυταρέσκεια, αυτασφάλεια, αυταρχία, αυτεπικονίασις, αυτοαιματοθεραπεία, αυτοακρωτηριασμός, αυτοβδελυγμία, αυτοερωτισμός, αυτεπίστροφος…
Γιατί δεν προτείνουν προς επίρρωσιν τις λέξεις: αυτομαστίγωσις, αυτοβουλία, αυτοδηλητηρίασις, αυτοαναίρεσις, αυταπάτη, αυταπάρνησις, αυτόκλειστος, αυτοκαλασμός… θα μπορούσαμε να τις αποδεχτούμε!
Και πρέπει να εννοήσουμε και να επινοήσουμε … αυτοκρατορικός, αυτομολία, αυτοπάθεια, αυτοπαρηγορία, αυτοπεριφρόνησις, αυτοπεψία,
Θα απαντήσουμε με συνώνυμα και αντώνυμα… όπως προαιρείσθε… αυτοπροαίρεσις και αυτοπροστασία για να μην πω αυτόπτης αυτοσεβασμός και αυτοσκοπία αυτοσυστεγάζουσα εις αυτοσυνειδησία!
Μην φτάσουμε σε αυτοτραυματισμό και αυτοτύφλωση και αυτοϋποβληθούμε εις αυτουργία αυτούσια και αυτοφανή αυτοφιλία!
Άι αυτοχειριαστείτε αυτοχρήμα άφατοι αφερέγγυοι!
Γιατί άφεσις αφελκύσεως από μας τους αφενάκιστους αφερέγγυα δεν θα φέρετε!


ΥΣ πάντα ανοιχτά πάντα άγρυπνα τα μάτια της ψυχής σας...

Αφιερωμένο εξαιρετικά!

Επίκαιροι αμίλητοι

Την ώρα που αεροκοπανάνε οι άρχοντες περί δημοκρατικής τάξης,
ανάμεσά μας οι αμίλητοι ζούνε.

Κι όσο σαν δούλοι εμείς μένουμε σιωπηλοί,
οι ηγεμόνες δυναμώνουν,
ξεσκίζουν, βιάζουν, ληστεύουν,
των ανυπόταχτων τα μούτρα τσαλακώνουν.

Ετούτων των αμίλητων το πετσί,
περίεργα θα ’λεγες είναι φτιαγμένο.

Τους φτύνουνε καταπρόσωπο
κι αυτοί σκουπίζουνε σιωπηλά το πρόσωπο το φτυμένο.

Να αγριέψουνε δεν το λέει η ψυχούλα τους,
και που το παράπονό τους να πούνε;

Απ’ του μισθού τα ψίχουλα,
πώς να αποχωριστούνε;

Μισή ώρα, κι αν, βαστάει το κόχλασμά τους,
μετά αρχινάνε το τρεμούλιασμά τους.

Ει! Ξυπνήστε κοιμισμένοι!

Από την κορυφή ως τα νύχια ξεσκεπάστε τους,
άλλο δε μας μένει.

Μαγιακόφσκι

επίκαιροι αμίλητοι


Την ώρα που αεροκοπανάνε οι άρχοντες περί δημοκρατικής τάξης,

ανάμεσά μας οι αμίλητοι ζούνε.


Κι όσο σαν δούλοι εμείς μένουμε σιωπηλοί,

οι ηγεμόνες δυναμώνουν,

ξεσκίζουν, βιάζουν, ληστεύουν,

των ανυπόταχτων τα μούτρα τσαλακώνουν.


Ετούτων των αμίλητων το πετσί,

περίεργα θα ʼλεγες είναι φτιαγμένο.


Τους φτύνουνε καταπρόσωπο

κι αυτοί σκουπίζουνε σιωπηλά το πρόσωπο το φτυμένο.


Να αγριέψουνε δεν το λέει η ψυχούλα τους,

και που το παράπονό τους να πούνε;


Απʼ του μισθού τα ψίχουλα,

πώς να αποχωριστούνε;


Μισή ώρα, κι αν, βαστάει το κόχλασμά τους,

μετά αρχινάνε το τρεμούλιασμά τους.


Ει! Ξυπνήστε κοιμισμένοι!


Από την κορυφή ως τα νύχια ξεσκεπάστε τους,

άλλο δε μας μένει.

μαγιακόφσκι β.



share this: facebook

αντί σχολίου

Επειδή "το σεργιάνι μας στον κόσμο είναι δέκα μέτρα γης"...το πολύ
και επειδή δε σχολιάζω σχόλια Ανώνυμων...όταν γράφουμε νούμερα ή απόψεις νομίζω οφείλουμε να είμαστε ενώνυμοι
και επειδή με εκφράζουν απόλυτα τα σχόλια του Γιώργου και του Γιάννη...λίγο πολύ τα ίδια θα έλεγα
αφιὲρώνω στον Ανώνυμο σχολιαστή της προηγούμενης ανάρτησης ένα τραγούδι

έκθεση ιδεών: ρατσισμός!

Ημέρες και ώρες κι εποχές, Ελλήνων, αλλοδαπών, μεταναστών!
Ξέρεις βέβαια πώς συμβαίνει με το αναθεματισμένο το διαδίκτυο! Ψάχνεις να βρεις κάτι και ως ναυαγός παλεύεις στη θάλασσα της υπερπληροφόρησης και της παραπληροφόρησης του διαδικτύου! Άνοιξα λοιπόν κι εγώ το blogaki των μαθητών του Γ3 ν’ αναρτήσω κάτι σχετικό με το ρατσισμό, μια που αυτό είναι το θέμα που συζητάμε στο πλαίσιο του μαθήματος της νεοελληνικής γλώσσας και λέω: δε βρίσκεις κάτι πιο φρέσκο, πιο ζωντανό να συνδέσεις τα γενικά με τα ειδικά;
Πέφτω λοιπόν καταρχήν στους αιγύπτιους αλιεργάτες της Μηχανιώνας, που η απεργία τους κρίθηκε παράνομη και καταχρηστική. Μετά σκουντουφλάω στο ΛΑΟΣ που ζητά δημοψήφισμα για το δικαίωμα ψήφου των μεταναστών, γιατί φοβάται την αλλοίωση του έθνους μας, υποθέτω. Μετά ασθμαίνοντας τρακάρω σε μια ανάρτηση με τίτλο "άκου ελληνάκο"που τη βρίσκω εξαιρετική, αιχμηρή, τολμηρή. Θυμήθηκα επίσης τον Οδυσσέα Τσενάι, πάλι στη Μηχανιώνα, που τώρα σπουδάζει Ιατρική στη Βοστώνη και αυτοπροσδιορίζεται ως Αλβανός από την Ελλάδα. Μετά μπαινοβγαίνω σε δεκάδες σελίδες και blogs κι αρχίζω να παραπαίω από την αντιφατικότητα και την αστειότητα της ελληνικής κοινωνίας, την υποκρισία μικρών και μεγάλων, δημοκρατικών και φιλελεύθερων πολιτών, πολιτικών, γονιών, μαθητών και την αγανάκτηση αναμεμιγμένη με την αηδία!
«Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά, έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα». Τι να πεις λοιπόν στα παιδιά, έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα; Ποια όλα; Αυτά που τους λέμε μέσα στην τάξη περί ισότητας, διαφορετικότητας, ετερογένειας, μαγικής συνύπαρξης; Αυτά που ζούνε κάθε μέρα στο δημοκρατικό μας σχολείο και στην επίσης δημοκρατική μας κοινωνία; Αυτά που ακούνε και βλέπουν στην τηλεόραση, στο δρόμο, στο βλέμμα των μεγάλων;
Μήπως οι περισσότερες απεργίες δεν κρίνονται παράνομες και καταχρηστικές είτε είναι Ελλήνων είτε αλλοδαπών;
Μήπως στο όνομα της οικονομικής κρίσης δε γίνονται περικοπές και απολύσεις και Ελλήνων και αλλοδαπών;
Μήπως δεν έχουμε δει σχολεία που για να αποφευχθούν επεισόδια ρατσιστικά οι βαθμοί υπολογίζονται με μεγάλη "ακρίβεια" μεταξύ Ελλήνων και αλλοδαπών μαθητών;
Μήπως δεν αποφεύγουμε να νοικιάσουμε το σπίτι μας στους «μαυρούληδες», αν και κατά τα άλλα τους συμπαθούμε;
Μήπως δεν έχουμε το νου μας όταν στο διπλανό διαμέρισμα μετακομίσει ένας Ρουμάνος ή Πακιστανός;
Μήπως δεν παίρνουμε εργάτες αλλοδαπούς στα χωράφια μας αλλά τους δίνουμε μικρότερα μεροκάματα;
Μήπως τα σπίτια μας δεν καθαρίζουν Αλβανές ή Ρωσίδες, ενίοτε και Ελληνίδες, που απλώς τις συμπονούμε;
Μήπως τα δημοψηφίσματα σε μια χώρα θα μπορούσαν να αμφισβητήσουν τα αυτονόητα δημοκρατικά κι ανθρώπινα δικαιώματα;
Μήπως οι παραπομπές σε δίκες ακυρώνουν σχολεία και παιδαγωγούς που κάνουν ό,τι θα'πρεπε όλη η κοινωνία και η πολιτεία να πράξει;
Τι να πεις... λοιπόν για να αποδείξεις
ότι δεν είναι ακριβώς όπως φαίνονται τα πράγματα;
ότι δεν είμαστε όλοι "ελέφαντες";

καλή χρονιά

καλή χρονιά!
Λέω να μη γκρινιάξω σήμερα αλλά να παραθέσω στίχους και μουσικές!

«Όσο μπορείς»
Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.
Κωνσταντίνος Καβάφης


«Αργοπεθαίνει...»
«Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει.
Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο " ι " αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια , που μετατρέπουν ένα χασμουρητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.
Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.
Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.
Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή.
Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.
Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής.
Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας»
Πάμπλο Νερούντα

…δεν έχω καιρό να κουραστώ.
δεν έχω καιρό να μην αγαπώ, να μη μισώ
να μη θέλω, να μη σκοτώνουμαι.
…δεν έχουμε καιρό να πεθάνουμε.
Όχι. Όχι. Και δε θα φύγουμε απ’ τον κόσμο, να το ξέρεις
πριν αγαπήσουμε όσο ζητά η καρδιά μας,
πριν τραγουδήσουμε όσο ζητά η αγάπη.
… ίσα τραβάει ο κόσμος για την ευτυχία.
Από τις γειτουνιές του κόσμου,Γιάννης Ρίτσος

οικολογική συνείδηση;

Οικολογική συνείδηση;Διάσκεψη της Κοπεγχάγης; Αυτό θα είχε υποθέτω στο μυαλό της η γυναίκα της φωτογραφίας!
Αναρωτιέμαι γιατί η "πράσινη εκστρατεία" απευθύνεται μόνο στους πολίτες κι όχι στα κράτη.
Αναρωτιέμαι γιατί πρέπει να αισθάνομαι τόσο ενοχικά κάθε φορά που πετάω ένα χαρτί, ένα πλαστικό μπουκάλι, ένα κουτάκι αλουμινίου, στον κοινό κάδο απορριμμάτων κι όχι στον κατάλληλο κάδο ανακύκλωσης! Γιατί πρέπει εγώ να αισθάνομαι πιο υπεύθυνη από τους πραγματικούς φταίχτες, που θρασύτατα αδιαφορούν! Κι όσο πιο ισχυροί είναι τόσο με μεγαλύτερη αυθάδεια αντιμετωπίζουν όλα τα προβλήματα του πλανήτη, της κοινωνίας, των απλών πολιτών σε αναπτυγμένα και αναπτυσσόμενα κράτη.
Περίμενε δηλαδή κανείς νοήμων άνθρωπος ότι στη διάσκεψη της Κοπεγχάγης, θα υπήρχαν δεσμεύσεις, βήματα ουσιαστικά για την επίλυση του προβλήματος;
Αν υπήρχε όμως πολιτική βούληση, λέμε τώρα, ο κόσμος μας θα ήταν διαφορετικός:
δε θα υπήρχε οικονομική κρίση, σίγουρα δεν την δημιούργησαν οι εργαζόμενοι!
δε θα υπήρχαν πόλεμοι, δεν ευθύνονται συνήθως οι λαοί που υποφέρουν!
δε θα υπήρχαν πολιτικοί κρατούμενοι, η δημοκρατία πάντως δεν ανθεί!
δε θα υπήρχαν πρόσφυγες, οικονομικοί και περιβαλλοντικοί μετανάστες, που σίγουρα δεν εγκαταλείπουν τις πατρίδες τους για αλλαγή περιβάλλοντος!
δε θα υπήρχαν εκατοντάδες εργαζόμενοι που βγαίνουν στους δρόμους για να διεκδικήσουν το αυτονόητο: δικαίωμα να ζουν με αξιοπρέπεια!
δε θα υπήρχαν χιλιάδες φοιτητές σ’ όλο τον κόσμο, που ξεσηκώνονται για το επίσης αυτονόητο: παιδεία χωρίς κόλπα και περιστροφές!
δε θα υπήρχαν...
Θα υπήρχαν ευτυχισμένοι άνθρωποι που θα ζούσαν και θα εργάζονταν, πλήρως εναρμονισμένοι σ’ ένα φιλόξενο περιβάλλον!

καλό μήνα!

doll face

Ένα βιντεάκι που μου έδειξαν οι γιοι μου, τους έκανε κλικ, το σχολίασαν και ήθελαν να το μοιραστούν μαζί μου. Και θέλησα να το "πετάξω" στη θάλασσα του διαδικτύου που πλέετε ως ταξιδευτές και που το σχολιάσαμε βέβαια με διαφορετικό τρόπο, ομολογώ ο καθένας!
- ποιο θα μπορούσε να είναι το πρόσωπο της κούκλας;
- συνειδητότητα ή όχι;
- επιλογή ή μπα;
- πρότυπα των ΜΜΕ ή ό,τι αξίζει;
- ελευθερία, δημοκρατία ή απλή εικαστική προσέγγιση;
- μίμηση ή "όλα ή τίποτε";
- ένας άλλος τρόπος σκέψης και ζωής διαμορφώνεται ή πάντα έτσι ήταν;
- όλα αυτά μαζί, κάποια απ' αυτά, τίποτα απ' όλα, κάτι άλλο;

Tell me Why

Ο κόσμος δεν μας προσφέρθηκε απ' τους γονείς μας, μας τον δάνεισαν τα παιδιά μας (Αφρικανική παροιμία)

Γι άλλη μια χρονιά γιορτάζεται και φέτος η παγκόσμια ημέρα για τα δικαιώματα του παιδιού.
Τα δικαιώματα των παιδιών, τα δικαιώματα μεγάλων
Το δικαίωμα στην υγεία, στην εκπαίδευση
Το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση, στη ζωή, στο θάνατο
Άλλη μια χρονιά μας βρίσκει θλιμμένους γιατί όχι μόνο δεν αντιμετωπίσαμε το πρόβλημα του υποσιτισμού του πλανήτη αλλά γιατί δεν υπάρχει ούτε διάθεση ούτε πολιτική βούληση να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά. Αντίθετα οι προβλέψεις είναι πιο δυσοίωνες παρά ποτέ. Η φτώχεια αφορά όλο και περισσότερους ανθρώπους, όλο και περισσότερα παιδιά, σε όλο τον κόσμο, τον υποανάπτυκτο αλλά και τον αναπτυγμένο.
Η αντιμετώπιση του προβλήματος; Με ευχολόγια! Εξάλλου δεν κοστίζουν!
Και μπορούμε να ευχόμαστε και μεις που αδυνατούμε να πράξουμε (έτσι νομίζουμε) , να ελεημονούμε, να μας πιάνουν τα κλάματα όταν αντικρίζουμε τα πεινασμένα μάτια ενός παιδιού, να συγκινούμαστε όταν η τέχνη αναδεικνύει με το δικό της τρόπο το πρόβλημα.
Κι αφού εξιλεωθούμε στο βαθμό που μπορεί ο καθένας μας, να γυρίσουμε στο μικρόκοσμο και στα μεγάλα μας προβλήματα! πότε θ' αλλάξουμε αυτοκίνητο, πότε θα κάνουμε shoping therapy για ν’ αντιμετωπίσουμε το άγχος, πότε θα ...
Δε λέω! Όλοι έχουμε στο βαθμό που αναλογεί στον καθένα τις ευθύνες μας. Αλλά το φοβερό είναι ότι κατάφεραν να μας ενοχοποιήσουν αυτοί που έχουν τις πραγματικές ευθύνες ότι είμαστε συνυπεύθυνοι όλοι.
Εμείς φταίμε για το ασφαλιστικό;
Εμείς φταίμε για τη διαφθορά;
Εμείς φταίμε για το περιβάλλον που καταστρέφουμε;
Εμείς φταίμε για όλα!
Ε, όχι!
Εμείς για το μόνο που φταίμε είναι γιατί ανεχόμαστε και δεν αντιδρούμε έντονα, αποφασιστικά, αποτελεσματικά. Δεν είναι μόνο τα δικαιώματα των παιδιών που κάθε μέρα παραβιάζονται κατάφωρα παντού κι είναι τρομερό. Είναι που φτάσαμε να δεχόμαστε ότι τελικά δε δικαιούμαστε κανένα δικαίωμα, ούτε μικροί ούτε μεγάλοι.
Αλλά για ν’ αντιδράσουμε πρέπει να ξεβολευτούμε κι αυτό δεν το μπορούμε.
Δεν έχουμε καταλάβει ότι πολύ σύντομα θα βρεθούμε στη θέση όσων συμπονούμε!

Γκουαντάναμο...

Η ντροπή δεν έχει όρια
το θράσος δεν έχει όρια
η υπομονή δεν έχει όρια
η ανοχή δεν έχει όρια
η αντοχή δεν έχει όρια
Τελικά έχουμε γίνει οι άνθρωποι με την ελαστικότητα της σιωπής μας
να φτάνει στο άπειρο κι ακόμα παραπέρα;
Κάθε μέρα ακούμε, βλέπουμε, παρατηρούμε, διαπιστώνουμε όλο και κάτι που εξοργίζει το μέσα μας, που τεντώνει τις ευαίσθητες ανθρωπιστικές μας χορδές. Κι όμως από τίποτα έως ελάχιστα είναι αυτά που κάνουμε. Απλά κλείνουμε τα μάτια γιατί έχουμε πειστεί ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα.
Άλλη μια ντροπή για την ανθρωπότητα το Γκουαντάναμο, μια από τις πολλές!
Και κάποιοι ήλπισαν ότι οι άνθρωποι κάνουν τη διαφορά κι όχι οι πολιτικές!
Συγκινήθηκαν μάλιστα αρκετοί, όταν ένας έγχρωμος ανέλαβε την προεδρία στις ΗΠΑ και πίστεψαν ότι θα είχε διαφορά η εξουσία αν άλλαζε χρώμα.
Το κράτος που συνεχίζει την ανάλγητη πολιτική του σε όλα τα επίπεδα αδιαφορεί για τα ανθρώπινα δικαιώματα, για το περιβάλλον και τόσα άλλα.
Εμείς οι υπόλοιποι, οι πιο ευαίσθητοι, κράτη και πολίτες, τι κάνουμε;
Συντηρούμε με την ανοχή μας τα «Γκουαντάναμο», το ρατσισμό, τη βία, την απανθρωπιά…
Και καλά θα κάνουμε οι «Ευρωπαίοι» αλλά και οι «Ελληνάρες» να μην απενοχοποιούμαστε τόσο εύκολα γιατί και τα δικά μας "Γκουαντάναμο" δεν είναι λίγα ούτε ασήμαντα.

έρωτας, παιδεία, τρομοκρατία...

«Ερωτεύτηκα πολύ.
Έζησα όλη μου τη ζωή ερωτευμένος.
Με την κυριολεξία του όρου.Με συγκίνηση»
…«Βιώνουμε την έσχατη πλέον ανάγκη ανόρθωσης της παιδείας. Είναι όμως η υλιστική κατεύθυνση της παιδείας. Με την τεχνολογία τα ανθρωπιστικά γράμματα υποτιμούνται κι έτσι δημιουργείται μια ανισορροπία… Η αρχή είναι η ΠΑΙΔΕΙΑ. Ένας λαός προάγεται όταν έχει προηγμένη παιδεία. Αν όμως οι ανάξιοι επιπλέουν σ΄ όλους τους τομείς και κυρίως σ΄ αυτούς της πολιτικής… Πρέπει να υπερνικήσουμε την τάση αυτή. Το αποτέλεσμα είναι η δυσπιστία όλων…
Ο υλισμός είναι που σκότωσε το όραμα. Κι ο υλισμός είναι που διδάσκεται από γονείς και δασκάλους. Όλα γίνονται με στόχο την εξασφάλιση παχυλού κέρδους.
...«Δεν ήταν ποτέ λύση η τρομοκρατία. Εκτός αν εννοείτε την τρομοκρατία των ισχυρών της Γης. Την τρομοκρατία του κεφαλαίου και του υλισμού. Όχι, με την άλλη- αυτήν τη μεμονωμένη των αγανακτισμένων παιδιών- φοβάμαι ότι η εκτροπή καραδοκεί. Δεν απέχει πολύ η όποια εκτροπή από τα έσχατα αυτά φαινόμενα απόλυτου συντηρητισμού στα οποία πολιτικά ασυνείδητα καταφεύγουν οι άμυαλοι απογοητευμένοι».

Με αφορμή τη συνέντευξη του Εμμανουήλ Κριαρά μου γεννιούνται σκέψεις, συναισθήματα, προβληματισμοί
με συγκίνηση και απορία μαζί διαβάζω για τη ζωή, τον έρωτα, την παιδεία, την τρομοκρατία, την πολιτική…
τις σκέψεις ενός υπερήλικα, ενός πνευματικού ανθρώπου, ενός νέου πολύ νεότερου από πολλούς νέους και λιγότερο νέους και μεγαλύτερους αλλά όχι πολύ «μεγάλους»!
Τόσο ολοζώντανη νεανική σκέψη, τόσο φρέσκιες αντιλήψεις, τόσο λιγότερο κουρασμένος από πολλούς μας!
Πώς τον ζηλεύουμε!
Προσπαθούμε βέβαια, δε λέω, αλλά πόσο συχνά μας παίρνει από κάτω αυτή η ρουτινιάρικη, συνταρακτική, μαγική πραγματικότητα κι εγκλωβιζόμαστε στα στεγανά των συμβάσεων, δικαιολογούμαστε μέσα από την ανάγκη των «πρέπει» και κλείνουμε τα μάτια σε ό,τι πραγματικά αληθινό κι εξαίσιο;
Θέλουμε…θέλουμε…θέλουμε…
Και τι κάνουμε κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή
μέσα στη μέρα, μέσα στην τάξη
μέσα στο κοινωνικό χώρο, μέσα στη ζωή;
Ε! κάτι κάνουμε βέβαια!
Πιο απογοητευμένοι και φοβισμένοι, αν και πιο νέοι, είμαστε ή νιώθουμε από
τον «νεότατο» τελικά Κριαρά!
Άλλες φορές πάλι είμαστε αισιόδοξοι, ορμητικοί
«ερωτευμένοι» κι εμείς
με τον αγώνα, με την προσπάθεια, με τη δουλειά μας, με τους συντρόφους μας, με τους φίλους μας, με την ανάγκη μας να αλλάξουμε τη ζωή στο σχολείο, στην κοινωνία στην …πράξη
Όλο και λιγότερο, όλο και λιγότεροι όμως, η αλήθεια!
Όλο και με περισσότερες δικαιολογίες καθυστερούμε, αναβάλλουμε
μήπως και τη γλιτώσουμε
και δεν είν’ δικό μας αυτός ο …κλήρος
Δεν έχουμε τελικά το κουράγιο
Ούτε έτοιμοι ούτε θαρραλέοι είμαστε
μπροστά στο φόβο της ανατροπής
Προτιμούμε τις μικροανατροπές, τις μικροαποδράσεις
Τρόμος μας πιάνει
Δεν ξέρουμε από πού ν’ αρχίσουμε
πώς να τελειώσουμε
Και μετά από κάποιες, πολλές ή λίγες προσπάθειες
αισθανόμαστε βαθιά μέσα μας ένα μούδιασμα, ένα τέλμα
και λίγο εθελοτυφλούμε, λίγο προσπαθούμε, λίγο αγωνιζόμαστε, λίγο συμβιβαζόμαστε, λίγο ξεχνάμε όσα θέλουμε, λίγο θυμόμαστε όσα δε θέλουμε…
Απ΄ την άλλη βέβαια παίρνουμε δύναμη και κουράγιο
όταν διαβάζουμε ή ακούμε ή νιώθουμε
ότι δεν είναι μονόδρομος ο δρόμος
ότι «φυσάει ταξίδια από παντού»
ότι υπάρχουν κι άλλες φωνές, ακόμα κι αν δεν ακούγονται συχνά
ότι ό κόσμος είναι γεμάτους μικρούς ήρωες
Τότε νιώθουμε ένα φούσκωμα στο στήθος
μια ανάγκη να συνεχίσουμε
αυτό το λίγο, αυτό το μισό…
και …συνεχίζουμε
γιατί δεν μπορούμε αλλιώς να κάνουμε
γιατί δεν υπάρχει να ζήσουμε άλλος τρόπος !

24 Ώρες

Μία ακόμη εξαιρετική δουλειά της συναδέλφου Νίνας Γεωργιάδου από την Κάλυμνο.
Οι μαθητές στη χώρα μας δουλεύουν, σύμφωνα με το Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών το πιο σκληρό εργατικό ωράριο.
Μπορείτε να δείτε επίσης "τα πέτρινα χρόνια της εκπαίδευσης"

Ο Δήμιος του έρωτα, Irvin Yalom

• Μια ερωτική εμμονή ξεζουμίζει τη ζωή απ’ την αλήθεια της, σβήνοντας κάθε νέα εμπειρία, και καλή και κακή: «ήμουν απών. Ήμουν κλεισμένος μέσα στο μυαλό μου και παρακολουθούσα ξανά και ξανά προβολές της ίδιας, και ως τότε πια, μάταιης φαντασίωσης.
• Μόνο όταν ο άνθρωπος νιώσει την αποκάλυψη βαθιά μέσα του, τότε μόνο την κατέχει. Τότε μόνο κανείς μπορεί να δράσει σύμφωνα μ’ αυτήν και ν’ αλλάξει. Το πρόβλημα είναι πώς να μετακινηθείς από μια αναποτελεσματική διανοητική αποτίμηση μιας αλήθειας για τον εαυτό σου σε μια συγκινησιακή βίωσή της. Τότε μόνο προκαλούνται βαθιά συναισθήματα, γίνεται μια πανίσχυρη δύναμη αλλαγής.
• Νίτσε: η τελική ανταμοιβή των νεκρών είναι ότι δεν ξαναπεθαίνουν.
• Είναι (συχνό;) να έχουμε χάσει τη θέα των προσωπικών μας συνόρων. Πρέπει να διακρίνουμε τον πυρηνικό μας εαυτό από άλλα περιφερειακά χαρακτηριστικά ή δραστηριότητές του. Έπειτα πρέπει να «αποταυτιστούμε» από ό,τι αποτελεί το πυρηνικό μας κομμάτι. Πράγματα που μπορεί να αντιπροσωπεύουν τι μας αρέσει, τι κάνουμε ή τι θεωρούμε πολύτιμο, αλλά που δεν αποτελούν τον ίδιο τον εαυτό μας, την ουσία της ύπαρξής μας.
• Ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει κανείς το θάνατο καθορίζεται κατά πολύ από το μοντέλο που θέτουν οι γονείς του. Το τελευταίο πράγμα που μπορεί να κάνει ένας γονιός στα παιδιά του είναι να τους μάθει μέσα από το παράδειγμά του, πώς να αντιμετωπίσουν το θάνατο με ήρεμη ψυχή.
• Κάθε επάγγελμα περικλείει μια επικράτεια δυνατοτήτων, μέσα στα όρια της οποίας μπορεί όποιος το ασκεί ν’ αναζητήσει την τελειότητα.
• Αρνούμαστε το δάνειο της ζωής, για ν’ αποφύγουμε το χρέος του θανάτου.
• Όσο πιο πολλή είναι η αβίωτη ζωή, ή το απραγματοποίητο δυναμικό του ανθρώπου, τόσο μεγαλύτερο είναι το άγχος του θανάτου.
• Η επίγνωση του θανάτου μπορεί να ρίξει διαφορετικό φως στη ζωή μας και να μας ωθήσει να αναδιαρθρώσουμε τις προτεραιότητές μας.
• Για να μάθεις να ζεις με τους πεθαμένους πρέπει πρώτα να μάθεις να ζεις με τους ζωντανούς.
• Το παιδί γίνεται η προβολή σου στην αθανασία. Η γονική απώλεια είναι η απώλεια του αντικειμένου, η απώλεια του προσώπου που έχει παίξει οργανικό ρόλο στη συγκρότηση του εσωτερικού μας κόσμου. Η απώλεια του παιδιού είναι η απώλεια του σκοπού, η απώλεια της κεντρικής αρχής που διέπει τη ζωή μας, η οποία παρέχει όχι μόνο το γιατί αλλά και το πώς.
• Ένας από τους κυριότερους τρόπους ν’ αρνούμαστε το θάνατο είναι η «ιδιαιτερότητα»: το κομμάτι του μυαλού που η δουλειά του είναι να καταπραΰνει τον τρόμο του θανάτου, γεννά την παράλογη αίσθηση πως είμαστε άτρωτοι, ότι δυσάρεστα πράγματα όπως τα γηρατειά κι ο θάνατος ίσως να είναι ο κλήρος των άλλων αλλά όχι ο δικός μας, ότι εμείς υπάρχουμε πέραν του νόμου, πέραν του ανθρώπινου και βιολογικού πεπρωμένου. Είναι η αίσθηση ότι είμαστε κάτι ιδιαίτερο, ότι είμαστε εφοδιασμένοι με μια μαγική ιδιότητα, ότι αποτελούμε εξαίρεση, ότι είμαστε αιώνια προστατευμένοι.
• Η ψευδαίσθηση συχνά αναπτερώνει και ανακουφίζει, στο τέλος πάντα αδυνατίζει και περιορίζει την ψυχή.
• Ποτέ μην αφαιρείς από κάποιον κάτι, αν δεν έχεις τίποτα καλύτερο να του προσφέρεις.
• Μην εξαντλείς τον εαυτό σου παλεύοντας με τη μαγεία της θρησκείας: δε φτάνεις ούτε στο μικρό της δαχτυλάκι. Η δίψα για τη θρησκεία είναι πολύ έντονη, οι ρίζες της είναι χωμένες πολύ βαθιά, η πολιτισμικής της ενίσχυση υπερβολικά ισχυρή.
• Ο καθένας είναι μόνος στη «βάρκα» του. Παρόλο που είσαι μόνος στη βάρκα σου, είναι πάντα μεγάλη παρηγοριά το να βλέπεις τα φωτάκια από τις άλλες βάρκες να σκαμπανεβάζουν γύρω σου.
• Ένας άλλος λόγος που δεν μπορούμε ποτέ να γνωρίσουμε πλήρως τον άλλον είναι ότι είμαστε επιλεκτικοί ως προς τι ανακαλύπτουμε. Είναι εξαιρετικά απίθανο, επίσης, η εικόνα του δέκτη να ταυτίζεται με την πρωτότυπη νοητική εικόνα του πομπού. Κάθε φορά που βλέπουμε το πρόσωπο ή ακούμε τη φωνή του, τις δικές μας ιδέες γι αυτόν αναγνωρίζουμε κι αυτές παρακολουθούμε.
• Οι άνθρωποι που νιώθουν άδειοι δε θεραπεύονται ποτέ, αν ενωθούν με έναν άλλο ατελή άνθρωπο.
• Μια ζωή δεν πάει ποτέ στραβά εξαιτίας ενός λανθασμένου μονοπατιού, πάει στραβά γιατί η κεντρική κατεύθυνση είναι λάθος.
• Για όσους μπορούν να κοιτάξουν προς τα μέσα, η συνταξιοδότηση είναι μια περίοδος ανασκόπησης της ζωής, ανακεφαλαίωσης, μια εποχή που φουντώνει η συνείδηση του τέλους και του θανάτου που πλησιάζει. Η ζωή, είναι πιο σαφές, έχει μια αρχή κι ένα τέλος.
• Πολλών ειδών άγχη είναι πιθανό να μεταμφιέζονται σε σεξουαλικό άγχος.
• Μερικές φορές το άγχος του θανάτου το προσπερνάμε ως τετριμμένο αφού είναι καθολικό. Ποιος άλλωστε δεν τον γνωρίζει και δεν τον φοβάται; Άλλο είναι όμως να γνωρίζεις την ύπαρξη του θανάτου γενικά, κι άλλο να αντιλαμβάνεσαι το δικό σου θάνατο, να τον βιώνεις στο πετσί σου, στην ύπαρξή σου. Αυτού του είδους η επίγνωση θανάτου είναι ένας τρόμος που έρχεται σπάνια, ίσως μια δυο φορές στη διάρκεια της ζωής.
• Όσο μικρότερη είναι η αίσθηση του ανθρώπου πως έχει εκπληρώσει τους στόχους του στη ζωή τόσο μεγαλύτερο είναι το άγχος του θανάτου. Συνήθως αντιμετωπίζεται με την ψευδαίσθηση των αθάνατων γεννητικών κυττάρων (παιδιών), τη θρησκευτική πίστη, τη μεταθανάτια ζωή, την ικανοποίηση πως έχει αυτοπραγματωθεί.
• Το σεξ συχνά μετατρέπεται σε κάτι ιαματικό ή ακόμα περισσότερο γίνεται μια προσφορά ζωής ή θανάτου και η επιβίωσή μας εξαρτάται από την ένωσή μας μ’ έναν άνθρωπο. Ο έρωτα θα ‘πρεπε να είναι μια πράξη αγάπης και χαράς, όχι προστασία από τον κίνδυνο. Πολλές φορές λειτουργεί σαν ένας τρόπος να προστατευόμαστε απ’ το φόβο, ιδίως απ’ το φόβο των γηρατειών και του θανάτου. Ζητάμε απ’ το σεξ να κάνει πράγματα που δεν μπορεί να τα κάνει.
• Αν κοιτάξουμε πολύ έντονα το παρελθόν, είναι εύκολο να μας πάρουν από κάτω οι τύψεις. Σημαντικό είναι όμως να στραφούμε προς το μέλλον. Πρέπει να σκεφτούμε την αλλαγή. Αυτό που δεν πρέπει να συμβεί είναι να ξαναγυρίσεις σε πέντε χρόνια από τώρα, να κοιτάξεις πώς έζησες τα πέντε χρόνια που έρχονται και να μετανιώσεις γι άλλη μια φορά.